dinsdag 29 juni 2010

Vergelijking

Jawel, het is weer de hoogste tijd voor een vergelijking. In april toen onze Inno 16 weken was, had ik een fotootje gemaakt op dezelfde manier als toen ze 6 weken was. Dat heb ik nu opnieuw geprobeerd (half jaar oud). Dat viel niet mee.
Onze Ien is niet zo rustig en meegaand meer als toen ze kleiner was. Nu moest ik haar op die plek houden met snoepjes en commando's, maar het friemelde wel aan een stuk door.
Het resultaat is toch wel leuk en de verschillen duidelijk.
Ben nu al benieuwd naar de volgende keer...





zondag 27 juni 2010

Bruine beer



Onze Innocence is toch wel een heel bijzonder Bernertje!
Inno weet nog steeds niet of ze nu een bruine of een zwarte Berner wil worden. Dan zeg ik tegen haar dat er geen bruine Berners bestaan en dan doet ze net of ze gek is....
Kijk zelf maar, zo bruin als ze is:



En ze denkt nog steeds tot het formaatje schoothond te behoren en klimt als het effe kan op mijn schoot, of op ieder anders schoot, want eenkennig is ze niet bepaald.
En daar zit je dan met zo'n enorme friemel op je schoot. Wel schattig en lekker zacht, maar ook zwaar en met scherpe nageltjes.
Het maakt wel leuke plaatjes:


Het is nu lekker warm buiten, rond de 30 graden. Niks voor Berners met hun dikke vachtje.
Innocence is heel verstandig wat dat betreft. Ze zoekt lekkere schaduwrijke plekjes op onder stuiken, tuinstoelen of onze schommelbank, of gaat lekker binnen liggen in ons koele huis. Wat ze nu met deze hitte het leukste vindt om te doen is lekker door ons kleine waterstroompje te rennen, wat uit de bron komt en over een stuk van bijna 10 meter naar het laagste punt stroomt. Ze krijgt er net natte pootjes in, zo ondiep is het, maar door het rennen wordt haar buikje ook lekker kleddernat. Slim hoor als het zo warm is.


Morgen wordt Ientje een half jaar oud! Een half jaar lang genieten we al van haar vrolijke, blije karakter, haar genegenheid en haar malle streken. Dat ze nog maar heel lang zo mag blijven. Gezond, vrolijk en vriendelijk naar alle mensen en dieren.
Op naar de eerste dag van de rest van haar leven en eens kijken welke avonturen we dan weer gaan beleven....

dinsdag 15 juni 2010

Sokken en oorbellen



Wat ik af en toe meemaak met die malle Inno is ècht wel een blog waard!
Natuurlijk doen alle pups wel eens gekke dingen, maar van alle pups die ik gehad heb, spant deze wel de kroon.

Door de loop der tijd heb ik geleerd dat het kopen van dure speeltjes eigenlijk helemaal niet nodig is, want kleine en grote honden spelen net zo lief met een oude sok. Zo ook onze Innocence. Een zelf gevonden stuk plant met een flinke wortel eraan, is goed voor uren speelplezier. Een stuk tak, een oude petfles, een plastic bloempotje, alles is lol!
Dus toen ik 's ochtends oude korte sokjes aan wilde trekken en besloot dat er iets te veel gaten in zaten en ik ze in de prullenbak kon gooien, deed ik dat uiteraard niet, maar nam ze mee naar beneden voor Inno om mee te spelen. Ik knoopte ze aan elkaar en toen Inno iets te enthousiast tegen me opsprong beneden, duwde ik ze gelijk in haar bekkie. Het kwispelen ging weer op volle toeren, dus het speeltje was goedgekeurd. Ze holde er gelijk mee naar buiten, om het eens nader te bekijken en mee te spelen... dacht ik. Maar even later stormde Inno weer naar binnen en liep al kwispelend om mij heen terwijl ze zat te slikken. Ik zeg nog voor de grap: "waar zijn je sokkies nou, je heb ze toch niet opgegeten?" en nodigde haar uit om ze buiten samen te gaan zoeken. Buiten gekomen zocht ik alles af, maar geen sokken. Ik keek haar weer eens aan en zei: "Je heb ze toch niet echt.....". Ik nog meer zoeken, maar niks hoor. Toen begon ik me een beetje ongerust te maken. Wat zouden die aan elkaar geknoopte prop sokken gaan doen in een puppebuikje?
Nou was ons gras al even niet gemaait en zou het natuurlijk zo kunnen zijn dat ze erg goed gecamoufleerd ver weg lagen. Dus toen ik tegen René zei dat Inno misschien de sokken had opgegeten, verklaarde hij me voor een overbezorgde moeder en geloofde er niks van. Ik heb Inno wel nauwlettend in de gaten gehouden die dag. Ze was vrolijk, speels, at goed en liet niets merken van buikpijn of zo. Dus ik verwachtte de sokken wel weer tegen te komen.
De volgende ochtend kwam ik ze dan ook tegen, maar op een zeer onverwachtte plek en in een byzondere staat.
Het kleine monster had ze wel degelijk opgegeten en had ze 's nacht er ook weer uit weten te werken. Bovenlangs waarschijnlijk, maar onderlangs zou ook nog kunnen... Ik moet eerlijk bekennen dat ik er geen uitgebreide studie van heb gemaakt. Het was eruit, de pup was vrolijk en gezond als altijd en het mysterie was opgelost.
Voortaan uitkijken met sokken dus....



En dan de oorbellen. Meestal draag ik wel lange oorbellen. Dat is niet een handig sierraad als je honden heb. Innocence denkt nog steeds dat ze een schoothondje is en dus wriemelt ze zich regelmatig op mijn schoot. Ik vind dat stiekum erg leuk en gedoog het dus met veel plezier zolang het nog kan (want met 40 à 45 kilo wordt het wat moeilijk). Op mijn schoot wrijft ze het liefst met haar koppie in mijn nek en bijt wat speels in mijn haar. Gevaarlijk voor oorbellen dus.
Jullie voelen het al aankomen: 's avonds in de badkamer bij het uitkleden bemerk ik dat ik maar één oorbel in heb. En nog mijn favoriete ook! Ik voelen in mijn kleren en op de grond en overal waar ik gelopen heb. We hadden die avond lang buiten gezeten en Inno was daar ook lekker op schoot gekropen.
De volgende ochtend dus gelijk daar buiten gaan zoeken. Niks. En hoe langer ik er over nadacht hoe uitgebreider de mogelijkheden werden waar de oorbel kon liggen. Het kon namelijk makkelijk in het kroesende puppenhaar van Inno zijn blijven hangen en overal waar die gelopen had terecht zijn gekomen. Oei... die oorbel zie ik vast nooit meer terug dacht ik.
We ontbeten zoals altijd buiten op het terras en ik zat op dezelfde plek al waar ik de avond van te voren waarschijnlijk van mijn oorbel gescheiden was. Ineens zat Inno tussen de stenen te krabben. Ik zeg nog zo voor de grap: 'Heb je mijn oorbel gevonden?' en ze kijkt me aan met een blik van : "natuurlijk heb ik netjes je oorbel voor je terug gevonden. Als je het nu gewoon even had gevraagd dat je die zocht, dan had ik hem al veel eerder voor je gevonden!" ze doet een stapje opzij en daar ligt mijn oorbel!!!
Ik heb haar gelijk plat geknuffeld en daar snapte ze natuurlijk niks van, maar vond het wel leuk.


Ben benieuwd wat ze hierna weer gaat verzinnen...

donderdag 3 juni 2010

Foto's!





Hoogste tijd om weer eens wat fotootjes van onze grote pup te tonen.
Innocence is al een echte dame, een puberdame. Als onze gasten arriveren en voor het eerst de honden zien, vragen ze steeds vaker "welke van de drie is nu de pup?" Zo groot is ze al naast de twee volwassen dames, Zarah en Sofie.
Haar vachtje is nog steeds donzig, maar er komt steeds meer donker volwassen haar doorheen. Ze is wel heel erg bruin, met een grote erg licht bruine plek op haar rug (zie foto).


Op de plaats waar de lange donsharen op haar oortjes overgaan op de korte zachte haren aan de punt van de oren, is ze erg kaal! Of ze nu een parasietje heeft op haar oor die dat veroorzaakt? Maar mijn ervaring is dat dan juist de randen van het oor kaal worden... Als het te erg wordt gaan we de vriendelijke dierenarts maar weer even opzoeken.



De ongewone tekening op Inno's kopje maakt haar erg speciaal en vertederend. Iedereen smelt nog voor haar lieve toet. Ze is ook gezellig en vriendelijk naar alle mensen toe. Ze blijft ook nog steeds een heel vrolijke hond. Een van de gasten vertelde me ook het zo'n leuk gezicht te vinden dat er bij ons in de tuin altijd zo'n vrolijk kwispelend staartje overal bovenuit steekt. Altijd blij onze Ien! En ze heeft ook zo'n mooie lange staart!





Inno begint ook steeds meer op Zarah te lijken. De witte kant van haar gezichtje heeft dezelfde lijn als Zarah. Maar ook de oogopslag, het temperament en de aanhankelijkheid zijn hetzelfde. Ze zijn dan ook nog steeds dol op elkaar!