De pups van Zarah

Nog even dit...

2011-02-05T04:41:00.000-08:00

Een dik jaar lang heb ik geschreven over mijn allerliefste Zarah en haar pupje Inno. Dat heb ik met veel plezier gedaan. En steeds vaker hoor ik reacties van mensen die de blog gevolgd hebben, dit erg leuk hebben gevonden, heel erg hebben meegeleefd en mij bedanken voor het schrijven ervan. Dat ontroert me best wel. Wat is de huidige techniek en al zijn communicatie-middelen toch fantastisch. Zo kom je echte zielsverwanten op het spoor, die je anders nooit zou ontmoeten. Maar ook is mijn vakantiehuis Boris en alle hondenmensen die daar komen een erg mooie manier om allerlei lieve, leuke en interessante mensen te leren kennen, met het hart op de goede plaats, zeker wat honden betreft.

Inno en Zarah liggen ondertussen, zoals altijd, aan mijn voeten en Sofie hoor ik een stukje verderop snurken. Niets is zo heerlijk als de tevreden slaapgeluiden van je honden om je heen. Inno is al zo volwassen aan het worden. Ik sluit af met nog maar weer eens een fotootje van dit bijzondere bernermeisje, die zonder dat ze het weet door mijn verhalen vele harten veroverd heeft!

Lang zal ze leven.....

2010-12-27T06:05:00.000-08:00

Innocence is 1 jaar oud!
Wat een jaar is dat geweest!!!! Wat een genot om zo'n pup vanaf de geboorte helemaal te zien opgroeien tot een lekkere zelfbewuste, vrolijke, enthousiaste, mooie bernersennen-teef. Wat een zaligheid voor haar moedertje Zarah, dat ze haar dochter bij haar mocht houden, want het is dagelijks nog te merken dat ze nog steeds gek op haar is en het fijn vindt dat Inno bij haar is.
Vaak wordt er geschreven over honden dat ze zulke gevoelens niet zouden kunnen hebben, maar iedereen die ogen in z'n hoofd heeft en de taal van een hond kan lezen, ziet dat Zarah dit zo voelt.

Inno heeft me veel geleerd over pupjes en hun ontwikkeling. Van zo'n piepklein zuig-wezentje, naar een bol stuntelig knuffeldiertje, van een ontroerend wereldverkennertje tot een speelse jongedame met veel pit. En nu al een jaar oud al weer. Nog een jaar erbij en er loopt hier weer een prachtige berner-teef rond.

Een schitterend koppel samen met haar moeder Zarah, waar ze een heleboel van weg heeft. En met z'n drietjes, met onze lieve Sofie erbij, een trio waar ik erg trots op ben. Waaks maar lief, geweldig met alle honden, meestal snappen ze heel goed wat er van ze verwacht wordt en kennen ze ons heel goed en ze zijn daarom een heerlijk stel meiden om mee samen te mogen leven.

Natuurlijk blijf ik altijd enthousiast over mijn bernertjes en zal ik voorlopig ook niet stoppen met het beschrijven van hun avonturen en het vertellen van leuke anecdotes die ik met ze beleef hier in Plombières. Maar alleen zal ik dat voortaan weer op de Blog van La Petite Frida doen.
Daarom is dit de laatste blog van deze Blog.
"De pups van Zarah" heb ik het dik een jaar geleden genoemd toen ik ermee begon. Nooit had ik toen kunnen bedenken dat Zarah maar één levend pupje zou krijgen en dat deze kleine meid bij ons zou blijven.
Het was bijna als een sprookje, met een "happy end' en ze leefden nog lang en gelukkig...

Sneeuw!

2010-12-23T05:36:00.000-08:00

De eerste stapjes die onze Inno buiten deed was in hoge sneeuw. Ik heb altijd gezegd erg benieuwd te zijn hoe ze zou reageren op de eerste sneeuw deze winter. Nou het was een feestje.
Inno is er dol op! Ze voelt zich thuis in de sneeuw, het is vertrouwd en ze vindt het heerlijk om erin te hollen, snuiven, van te eten en in te rollebollen. Nu is dit gedrag natuurlijk niks nieuws voor een echte berner, maar toch zie ik verschillen met de andere dames. Zo gaat Inno ook steevast in de sneeuw liggen als ze kan kiezen tussen een sneeuwloos plekje en een hoopje sneeuw.
Als het even kan zoekt ze het ook op om in te plassen of poepen. En als het bijna verdwenen is en we maken een wandeling waarbij we aan de koude kant van de berg nog plakken sneeuw tegenkomen, holt ze er naar toe gaat erin staan en zucht alsof ze wil zeggen: gelukkig er is toch nog een beetje.
Onze Ien blijft speciaal!

Natuurlijk blijft er altijd een hoop te schrijven over dit lieve, malle bernermeisje, maar ik heb besloten bij haar eerste verjaardag een punt te zetten achter deze blog.
De belevenissen daarna komen samen met de belevenissen van de twee andere bernerdames Zarah en Sofie en mijn beschouwingen van de dagelijkse dingetjes in en om La Petite Frida te staan in de La Petite Frida blog.
Dit was daarom de één na laatste aflevering van deze blog. De 28ste december 2010 is ze jarig: Innocence één jaar op deze wereld.
Wat gaat het snel zo'n jaar!

10 maanden!

2010-10-27T12:00:00.000-07:00

Onze 'kleine' Innocence is al weer bijna 10 maanden oud.
Tijd voor een fotootje in de serie die ik van haar gemaakt heb. Ik heb ze ditmaal in één fotootje bij elkaar gezet.
6 weken, 16 weken, 6 maanden en nu 10 maanden.

Helaas is de foto van nu in een heel andere draai als de houding bij de andere vier, maar ze is gewoon te groot voor dat plekje.
En natuurlijk is het moeilijk haar zo ver te krijgen om op die manier daar te liggen en te blijven liggen. Het is ook zo'n enthousiasteling, wil gelijk spelen, knuffelen, gek doen en het liefst alledrie tegelijk!

Als toetje nog een mooi portretje van ons Ientje, onze mooie jonge dame.

Een bijzondere berner

2010-10-19T07:37:00.000-07:00

De tijd vliegt voorbij. Ik kan merken dat Inno al weer bijna 10 maanden bij ons is, het is nu "gewoon" geworden. Alhoewel Inno verre van "gewoon" is. Het is een bijzondere berner en stiekum hoop ik dat ze dat ook zal blijven.
Inno heeft een aantal erg gekke gewoontes, die ik bij al mijn berners nog nooit heb gezien.
Het malle beest heeft zichzelf aangeleerd om bij alles wat opwindend is haar stem te laten horen. Als je haar wil knuffelen piept en keft ze er vrolijk op los. Als je thuiskomt en ze begroet je, is het keffen, blaffen, gieren en nog meer van dat alles wat ze doet.
Is ze met Zarah en Sofie aan het stoeien in het bos, of met een speelkameraadje van gasten, waarbij hard achter elkaar aangerend wordt is het onze Ien weer die er een spektakel van maakt door dat gepaard te laten gaan met hoge blafjes (alsof ze een opdrijvend jachthondje is, die doen dat ook zo). Uiteraard doet ze dat ook als ze achter een wild dier aanjaagt, wat ze overigens nog steeds een stuk sneller opgeeft dan de twee andere bernerdames, die ook verre van fanatieke jagers zijn.
Ze kan ook heel bijzonder kreunen, met een soort piep erdoor, wat ze doet als ze aandacht wil. Die aandacht probeert ze af te dwingen door veelvuldig om je heen te draaien en tussen je benen door te lopen. Dat is op zich niet vreemd, maar de frequentie waarmee ze het doet is wel erg bizar.
Haar kwispelen is ook een verhaal apart. Ze heeft een erg mooie lange staart en vindt het heerlijk om die te gebruiken. Wat kan zij kwispelen! Hard, snel, veel: als Inno wakker wordt of opstaat hoor je gelijk pok pok pok. Ze slaat met die lange zweep overal keihard tegenaan. Pok tegen de koelkast, pok de afwasmachine, pok een deur enz enz. En als ze bij ons bij de tv en het bankstel ligt en ze wil ineens aandacht dan is het oppassen geblazen: ze zwiept zo het hele koffieservies van tafel. Wat natuurlijk geen bijzonder verhaal is voor eigenaars van hondjes met lange staartjes, maar Inno zou Inno niet zijn als ze er weer een malle draai aan geeft. Letterlijk, want als ze daar dan loopt te kwispelen gaat ze minstens 10 keer in een rondje heen en weer, kreunent, piepent en vooral veel kwispelen. Zarah krijgt een pootje, duw of lik, Sofie wordt veelvuldig rond haar bek gelikt en wij worden smekend aangekeken: ik wil aandacht! (op foto links Inno en rechts Zarah)

Ten slotte nog een erg fijne gewoonte die ze bijna helemaal zelf ontwikkeld heeft: netjes naast je lopen aan de riem. Die kleine is wat je noemt een natuurtalent. Riem is nog niet om of ze blijft aan de voet met een loshangende riem met volop aandacht voor haar baasje lopen. Zelfs tijdens wandelingen op onbekend terrein, blijft ze vlak bij me, ook al loopt ze dan natuurlijk los. Ze is dan helemaal niet bang, vrolijk en speels, maar wijkt toch niet van mijn zijde.

Nou als dat geen malle berner is!

Ondertussen is het buiten herfst. Helaas vandaag ook met koude, wind en regen. Het doet me denken aan de komende winter. Zouden we weer zoveel sneeuw krijgen? Ik ben vooral erg benieuwd hoe Inno dan reageert, als ze voor het eerst weer de sneeuw ziet. Ze is er mee opgegroeid: de eerste stapjes buiten waren op sneeuw. En wat voor geluiden zal ze dan weer produceren? Een ding is zeker, het zal geen stille gebeurtenis zijn!

ps Hieronder nog een foto van Inno (rechts) naast Zarah: is ze nu echt hoger dan haar mams geworden....?

Beer!

2010-09-13T03:52:00.000-07:00

Al geruime tijd ben ik bezig met deze aflevering van de blog. Heel maf eigenlijk, maar het is allemaal begonnen met het wassen van Inno's beertje.
Ik heb al eens eerder over die beer geschreven, het eerste kadootje wat ik aan Inno gegeven heb, toen ze een paar dagen oud was. De beer heeft vanaf het begin een beetje de plaats ingenomen van alle broertjes en zusjes die ze moest missen.
Als blinde, dove, hulpeloze pup zocht ze al snel de zachte pluizen van beer op die ik lekker onder de warmtelamp legde.

De foto's laten zien hoe Inno ten opzichte van haar beer groeide. Maar altijd zocht ze hem weer op en kroelde er lekker tegenaan.
Zelfs moeder Zarah werd wel eens jaloers en wilde toch ook wel eens met die beer spelen. Maar gelukkig is hij altijd heel gebleven.

Maar hoe groter Inno werd hoe meer er met beer gezeuld werd en gespeeld. Ook hier zijn de paralellen te trekken met hoe er anders met nestgenootjes wordt gedaan.
Maar dan wordt een beer dus vies. In het begin heb ik beer wel eens gewoon in de wasmachine mee laten draaien, waar hij weer netjes uit kwam. Maar beren worden oud en ook wat kwetsbaarder, dus daarna ben ik het maar eens met de hand gaan wassen. Dat was een bijzondere ervaring. Zo'n pluche beer wordt dan ineens zo levend. Je voelt die pluizen onder water en ervaart het net of je een echt diertje aan het wassen bent. Omdat dat er zo teder uit zag heb ik maar een foto gemaakt. En ook nog één van beer aan de waslijn.

En nu onze Inno al weer dik 8 maanden oud is, is ze nog steeds gek op haar beer. Als ik 's avonds naar bed ga en de hondjes nog een aai geef voor het slapen gaan, geef ik altijd beer aan Inno. Zo is voor haar beer een symbool voor nest, warmte, geborgenheid. En als ze beer bij haar heeft liggen, knuffelt ze er lekker tegenaan en weet dat het bedtijd is. Lief he!?

ps. Deze laatste foto is geënsceneerd, want zo 's avonds voor het naar bed gaan, als ze echt zo met beer ligt, dan is het zo donker en geflitste foto's zijn zo lelijk....

Anders...maar wel lekker!

2010-08-11T02:40:00.000-07:00

Onze Innocence was een kadootje na alle drama van de bevalling van Zarah. We willen haar ook absoluut niet meer missen en ik kan me een leven zonder die malle Ien ook niet meer voorstellen. Maar... ja, de 'maar' voelde je al aankomen... maar ik weet nu weer waarom we er nog geen pup bijwilden. Niet omdat we het opvoeden van de kleine te veel werk vonden of zo, maar omdat we nog niet toe waren aan drie honden.
Nu Inno groter wordt en gewoon als extra hond meetelt, komen de ongemakjes weer terug. We hadden in overgangsperiode al vaker 3 honden gehad en telkens concludeerde we dat twee toch veel makkelijker is.

Twee voorbeelden van het verschil tussen twee of drie honden in mijn dagelijkse leven (uiteraard is het allemaal eenvoudiger als René thuis is maar hij is toch nog steeds regelmatig wat dagen in NL, dus ben ik alleen met drie honden):
Ik geef mijn honden altijd hun eten 'uit de hand', dwz dat ik bij ze op de grond ga zitten en de voerbakken op mijn knie zet om ze eruit te laten eten. Dat levert de goede kophoogte van de bak op en ik bevestig mijn ranghoogste positie. Daarnaast is het ook een gezellig samenzijn en een leuke traditie. Ik heb even innig contact met ze en dat vinden we allemaal fijn. Ook kan ik alles in de gaten houden zodat de schrok-oppen niet na de laatste hap overgaan op de bak van de langzame eters.
Maar je snapt gelijk de complicatie bij drie honden: ik heb maar twee handen en knieën. Toen onze ouwe Frida nummer drie was, was de oplossing makkelijk, want die at altijd liggend als gevolg van haar zere poten. Dus dan hield ik haar bak tegen met een voet en gaf de andere twee de bak van af mijn knie.
Nu heb ik maar een oplossing bedacht waarbij een kussen en een opgevouwen handdoek in een hoekje naast de kast achter mij een tafeltje vormen waar de bak van Inno op kan staan. Ze is nogal schrok-oppig (net als Zarah!) en ruw met de bak, maar het grootste gedeelte krijgt ze wel binnen terwijl de bak op zijn plaats staat. Sofie eet als een slakje en die arme muts wordt dus belaagd door mams en kind als die alles naar binnen geschrokt hebben. Maar met mij erbij gaan de kopjes pas de bak van Sofie in als haar laatste brokje op is. Dan mag het pas.
Dus het is wat lastig, maar het gaat gelukkig wel.

Dan het wandelen. Ik loop altijd met mijn dametjes los te wandelen rond La Petite Frida. Met Zarah en Sofie was dat geen probleem. Kwam er eens een sporadische auto langs dan kan je ze ook al ben je alleen wel aan de kant dirigeren en bij je houden. Ook als er een verdwaalde toerist langswandelt en de twee dames gingen blaffend vertellen dat het hun terrein is, dan is het te doen om de twee krachtige dames vast te houden. Maar nu drie! Bij het langskomen van die ene auto schiet ik gelijk in de stress: pup vasthouden en dan met commando's Zarah en Sofie proberen te bewegen zich in het struikgewas te begeven. Dat levert wel eens komische tavrelen op, ik met rood hoofd twee honden vasthoudend tussen mijn knieën en de derde in mijn armen. Gelukkig wordt de verdwaalde auto meestal bemand door een begripvolle buur, die onze honden alleen maar schattig vinden en toch heel behoedzaam rijden, speciaal voor onze dames.
De geterroriseerde wandelaar heeft minder begrip voor mijn gebrek aan discipline over de drie honden. Als de drie als furies rond de persoon luid staan te blaffen en Sofie zelfs imposant tegen ze opspringt, staan het huilen ze nader dan het lachen. Ze doen natuurlijk niks en ik krijg ze ook wel weer rustig, maar dan is het kwaad al geschiet.
Toen ze deze week ook onze directe buren lastig vielen, heb ik een resolute beslissing genomen.
Deze buren zijn hier alleen af en toe een weekend en in de vakanties (het is hun tweede huis dus). En nu hebben ze hun kat bij zich omdat ze er drie weken zijn. Als ik met de drie dames buiten ons hek ben om bijvoorbeeld de planten water te geven racen ze bij het horen van de auto van de buren op hun af (da's wel 150 meter verderop!) en blaffen ze toe op hun eigen erf. Waarschijnlijk ruiken ze de kat daar, want ze snuffelen gelijk tussen het blaffen het erf af, waar dat beest dan wel zit. Erg genant. Ook vliegt Sofie luidkeels op ze af als ik op ons eigen terrein om hun tuin met de honden aan het wandelen ben. Ja het is ook niet te snappen voor een hond dat het daar dan ineens niet meer ons erf is en dat die mensen er nu ineens de hele tijd zijn. Misschien is Sofie daarom ook wel zo fanatiek: ze blijven maar lopen op "haar erf", terwijl ze ze al zo vaak weggeblafd heeft.

Dus nu heb ik besloten de riscico's te vermijden. Geen vrolijke snuffelpartijen meer buiten het hek als de buren er zijn. Rondom het huis van de buren alleen aangelijnd lopen (als ze thuis zijn natuurlijk). En, voorlopig even in twee ploegen wandelen. Eerst met Zarah en Inno samen en dan alleen met Sofie. Of natuurlijk met René samen lopen met de drie dames.
Ik heb het nu al twee dagen zo gedaan en ik moet zeggen dat het goed bevalt. Het is dus anders, maar net zo lekker! Ik ben veel relaxter en daardoor de dames ook.
Het is ook nog eens goed voor mijn conditie, twee keer zoveel wandelen!

Knuffelen en aandacht

2010-08-08T08:50:00.000-07:00

De zomer is bij ons de tijd van de visites uit holland. Familie en vrienden zijn toch in Frankrijk op vakantie en maken dan een omritje om even langs te komen. Soms blijven ze dan maar een paar uurtjes, maar er zijn er natuurlijk ook die lekker wat langer komen genieten van het mooie Plombières en de prachtige omgeving.
En Inno, Zarah en Sofie varen daar wel bij! Kadootjes worden meegenomen en ze krijgen een hoop aandacht.
Vooral Innocence wordt vol enthousiasme begroet en geknuffeld. Dat is nu de nieuwe pup: ohhhh, wat is ze lief en wat is ze al groot! Wat een schatje en wat heeft ze nog een zacht vachtje!
Na een korte periode waarin mensen moeten wennen dat het toch nog steeds een drukke pup is en anders met knuffelen dan de twee oudere dames, wordt het al snel een innig samenzijn. Inno is nu eenmaal een charmeur en iedereen wordt vroeger of later gek op haar. En zij is sowieso gek op iedereen!
Dus veel knuffels, aandacht en andere verwennerijen. Voor alledrie de dames.

Zo'n zomer wil elke hond wel!
Maar je wordt er wel moe van...

Lieve Innocence...

2010-07-26T12:56:00.000-07:00

"Innocence, wat ben en blijf je toch een plezier om naar te kijken. Uren kan ik daar mee bezig zijn. Het contact tussen jou en je moeder Zarah is vertederend en soms ook komisch, hondengedrag-technisch erg interessant en heel boeiend in al zijn details. Jullie knuffelen, spelen, knabbelen aan elkaar en soms ga je er gewoon voor staan of liggen, zo dat Zarah je wel moet verzorgen, oren of kontje schoonlikken.
Jou gedrag naar "tante" Sofie is ook erg aandoenlijk: je likt aan haar snuit, brengt kadootjes en laat haar op alle manieren weten dat zij je favoriete tante is.
Het plezier wat je beleeft aan het contact met andere honden (van de gasten in huis Boris) is aanstekelijk. De honden vinden je eerst wel wat opdringerig, maar vallen meestal wel voor je charmes. Toch wel een lief pupje, toch maar even mee spelen.
Soms ga je te ver en krijg je een snauw, maar daar leer je van en dat draagt bij aan je goede karakter.
Innocence, je bent en blijft een genot in ons midden. Blijf nog maar lang een pup, want het gaat wel een beetje te snel."

Af en toe kijk ik nog eens naar wat foto's van de andere pups die we hebben gehad: Jard en Frida, onze eerste twee berners en Sofie. Dan probeer ik foto's te vinden waarop ze de leeftijd hebben die Inno nu heeft, om te vergelijken.
Zo vond ik foto's van Sofie van ongeveer 8 maanden oud en van Zarah toen ze net bij ons was samen met Sofie toen respectievelijk 8 en 10 maanden oud. Dat zette me wel even aan het denken. Die twee dametjes zijn daar al zo volwassen op, zo echt berner sennen. Dan moet Inno in een maand tijd toch nog wel erg gaan veranderen. Wat zal dat dan snel gaan!
Hieronder Sofie van 6 maanden (in het midden, samen met Boris en Frida), 6, 5 maand (met Boris), 7 maanden (met Frida op achtergrond, buiten) en met 8 maanden (opblaasband om nekje want net gecastreerd).
Duidelijk overeenkomsten, maar ook verschillen. (Sofie was veel sneller met het krijgen van een volwassen vacht, met heel veel krullen!) Als laatste haar mams Zarah toen ze net bij ons was op een leeftijd van 8 maanden. Ben benieuwd of ons Ientje dan ook al zo mooi in haar vachtje zit...

Kijk zelf maar. Leuk he?!

Puber

2010-07-18T10:37:00.001-07:00

Onze kleine Innocence heeft nu echt alle kenmerken gekregen van een pubertje:
veel te lange benen, dun, slungelige bewegingen en een raar koppie (nog steeds van die pup-pluizen op haar kop en oren).
Maar het pubergedrag blijft uit! Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik dat bij onze berners nog nooit heb meegemaakt. Alle verhalen die je hoort en leest daarover heb ik bij onze pubers nooit gemerkt.
Ze zouden ineens niet meer gehoorzamen, commando's niet meer opvolgen, stoute streken uithalen en dominant gedrag gaan vertonen. Sorry hoor, maar Inno luistert als de beste, doet al haar oefeningen met veel aandacht en plezier, is niet ondeugender dan normaal en heeft geen neigingen om aan het gezag van al haar roedelgenoten te gaan knagen (inclusief de mensen!).

We hadden laatst een Cane Corso pup een week in huis Boris, die duidelijk wel iets meer pubergedrag vertoonde. Ze was een kleine maand ouder dan Inno en die twee hadden erg veel lol samen. Ze begon hier voor het eerst waaks te blaffen met een heel diepe volwassen klank (dat heb ik haar nog nooit in NL horen doen, zei haar bazinnetje) en kreeg er geen genoeg van Inno flink in haar nekvelletje te pakken als ze een robbertje aan het stoeien waren. Volgens baas en bazin had ze in haar leventje voornamelijk volwassen honden om zich heen gehad en kon ze nu voor het eerst de baas spelen over een andere hond: Inno dus.
Lang-leve-Inno: ondanks dat ze grotedeels het onderspit moest delven en flink in haar nekvelletje beknabbeld werd, vond ze het toch allemaal erg spannend en gezellig en ging vrolijk door met spelen en uitdagen.
Prachtig om te zien hoe Inno haar puber-vriendinnetje Fay meenam en haar alle spannende plekjes ging wijzen, net zoals kinderen dat met elkaar doen. "Kom Fay, deze kant op, daar is een watertje. Kijk Fay, als je zo loop kan je lekker door het water rennen. Hier moet je zijn Fay, hier komt een waterstraaltje uit de muur. Kom je mee, hier boven kun je leuk tussen de bomen rennen....!" En ja hoor, Fay erachteraan en een pret dat ze hadden. Net twee Pietje Bellen! En vies dat ze waren! Dat kwam doordat Fay had uitgevonden dat je leuk in de bak onder de bron kon springen in het water. Dan kon je eindeloos roepen, maar het pubertje kwam er uit als ze er zelf zin in had.

We zijn met Inno wat langere wandelingen aan het maken. We zitten nu op een klein uur. Dat gaat prima en ze kan het goed aan. Ze vindt het ook geweldig, geniet er zichtbaar enorm van. Helaas kunnen we het niet zo vaak doen, want we moeten dan wel met z'n tweetjes met ze lopen en René is nog steeds 3 keer in de maand een paar dagen in NL. Ook zijn de temperaturen op dit ogenblik te hoog om met goed fatsoen met een Berner ovedag een lang stuk te gaan wandelen. Het zijn nu eenmaal absoluut geen zwemmers, dus een verkoelend bad tussendoor zit er niet in, hooguit een beetje pootje baden. Dan worden ze van het wandelen dus te veel oververhit. Vooral Sofie met haar enorm dikke vacht trekt dat niet. Dus doen we dat niet.
Ik ga gauw eens foto's maken tijdens een wandeling, want dat is zo'n heerlijk gezicht die drie meiden samen over bergen, door velden en in bossen snuffelend, rennend, spelend of gewoon vooruitsjokkend...

Ze komen net binnengelopen: René heeft even een avondwandeling met ze gedaan. De tongen hangen op de grond en ze ploffen gelijk neer. Moe maar voldaan.
En dan heerlijk een dutje doen, dan is het toch weer een echt lekker puppie: zoet, zacht en super knuffelig:

Vergelijking

2010-06-29T05:16:00.000-07:00

Jawel, het is weer de hoogste tijd voor een vergelijking. In april toen onze Inno 16 weken was, had ik een fotootje gemaakt op dezelfde manier als toen ze 6 weken was. Dat heb ik nu opnieuw geprobeerd (half jaar oud). Dat viel niet mee.
Onze Ien is niet zo rustig en meegaand meer als toen ze kleiner was. Nu moest ik haar op die plek houden met snoepjes en commando's, maar het friemelde wel aan een stuk door.
Het resultaat is toch wel leuk en de verschillen duidelijk.
Ben nu al benieuwd naar de volgende keer...

Bruine beer

2010-06-27T05:28:00.000-07:00

Onze Innocence is toch wel een heel bijzonder Bernertje!
Inno weet nog steeds niet of ze nu een bruine of een zwarte Berner wil worden. Dan zeg ik tegen haar dat er geen bruine Berners bestaan en dan doet ze net of ze gek is....
Kijk zelf maar, zo bruin als ze is:

En ze denkt nog steeds tot het formaatje schoothond te behoren en klimt als het effe kan op mijn schoot, of op ieder anders schoot, want eenkennig is ze niet bepaald.
En daar zit je dan met zo'n enorme friemel op je schoot. Wel schattig en lekker zacht, maar ook zwaar en met scherpe nageltjes.
Het maakt wel leuke plaatjes:

Het is nu lekker warm buiten, rond de 30 graden. Niks voor Berners met hun dikke vachtje.
Innocence is heel verstandig wat dat betreft. Ze zoekt lekkere schaduwrijke plekjes op onder stuiken, tuinstoelen of onze schommelbank, of gaat lekker binnen liggen in ons koele huis. Wat ze nu met deze hitte het leukste vindt om te doen is lekker door ons kleine waterstroompje te rennen, wat uit de bron komt en over een stuk van bijna 10 meter naar het laagste punt stroomt. Ze krijgt er net natte pootjes in, zo ondiep is het, maar door het rennen wordt haar buikje ook lekker kleddernat. Slim hoor als het zo warm is.

Morgen wordt Ientje een half jaar oud! Een half jaar lang genieten we al van haar vrolijke, blije karakter, haar genegenheid en haar malle streken. Dat ze nog maar heel lang zo mag blijven. Gezond, vrolijk en vriendelijk naar alle mensen en dieren.
Op naar de eerste dag van de rest van haar leven en eens kijken welke avonturen we dan weer gaan beleven....

Sokken en oorbellen

2010-06-15T04:20:00.000-07:00

Wat ik af en toe meemaak met die malle Inno is ècht wel een blog waard!
Natuurlijk doen alle pups wel eens gekke dingen, maar van alle pups die ik gehad heb, spant deze wel de kroon.

Door de loop der tijd heb ik geleerd dat het kopen van dure speeltjes eigenlijk helemaal niet nodig is, want kleine en grote honden spelen net zo lief met een oude sok. Zo ook onze Innocence. Een zelf gevonden stuk plant met een flinke wortel eraan, is goed voor uren speelplezier. Een stuk tak, een oude petfles, een plastic bloempotje, alles is lol!
Dus toen ik 's ochtends oude korte sokjes aan wilde trekken en besloot dat er iets te veel gaten in zaten en ik ze in de prullenbak kon gooien, deed ik dat uiteraard niet, maar nam ze mee naar beneden voor Inno om mee te spelen. Ik knoopte ze aan elkaar en toen Inno iets te enthousiast tegen me opsprong beneden, duwde ik ze gelijk in haar bekkie. Het kwispelen ging weer op volle toeren, dus het speeltje was goedgekeurd. Ze holde er gelijk mee naar buiten, om het eens nader te bekijken en mee te spelen... dacht ik. Maar even later stormde Inno weer naar binnen en liep al kwispelend om mij heen terwijl ze zat te slikken. Ik zeg nog voor de grap: "waar zijn je sokkies nou, je heb ze toch niet opgegeten?" en nodigde haar uit om ze buiten samen te gaan zoeken. Buiten gekomen zocht ik alles af, maar geen sokken. Ik keek haar weer eens aan en zei: "Je heb ze toch niet echt.....". Ik nog meer zoeken, maar niks hoor. Toen begon ik me een beetje ongerust te maken. Wat zouden die aan elkaar geknoopte prop sokken gaan doen in een puppebuikje?
Nou was ons gras al even niet gemaait en zou het natuurlijk zo kunnen zijn dat ze erg goed gecamoufleerd ver weg lagen. Dus toen ik tegen René zei dat Inno misschien de sokken had opgegeten, verklaarde hij me voor een overbezorgde moeder en geloofde er niks van. Ik heb Inno wel nauwlettend in de gaten gehouden die dag. Ze was vrolijk, speels, at goed en liet niets merken van buikpijn of zo. Dus ik verwachtte de sokken wel weer tegen te komen.
De volgende ochtend kwam ik ze dan ook tegen, maar op een zeer onverwachtte plek en in een byzondere staat.
Het kleine monster had ze wel degelijk opgegeten en had ze 's nacht er ook weer uit weten te werken. Bovenlangs waarschijnlijk, maar onderlangs zou ook nog kunnen... Ik moet eerlijk bekennen dat ik er geen uitgebreide studie van heb gemaakt. Het was eruit, de pup was vrolijk en gezond als altijd en het mysterie was opgelost.
Voortaan uitkijken met sokken dus....

En dan de oorbellen. Meestal draag ik wel lange oorbellen. Dat is niet een handig sierraad als je honden heb. Innocence denkt nog steeds dat ze een schoothondje is en dus wriemelt ze zich regelmatig op mijn schoot. Ik vind dat stiekum erg leuk en gedoog het dus met veel plezier zolang het nog kan (want met 40 à 45 kilo wordt het wat moeilijk). Op mijn schoot wrijft ze het liefst met haar koppie in mijn nek en bijt wat speels in mijn haar. Gevaarlijk voor oorbellen dus.
Jullie voelen het al aankomen: 's avonds in de badkamer bij het uitkleden bemerk ik dat ik maar één oorbel in heb. En nog mijn favoriete ook! Ik voelen in mijn kleren en op de grond en overal waar ik gelopen heb. We hadden die avond lang buiten gezeten en Inno was daar ook lekker op schoot gekropen.
De volgende ochtend dus gelijk daar buiten gaan zoeken. Niks. En hoe langer ik er over nadacht hoe uitgebreider de mogelijkheden werden waar de oorbel kon liggen. Het kon namelijk makkelijk in het kroesende puppenhaar van Inno zijn blijven hangen en overal waar die gelopen had terecht zijn gekomen. Oei... die oorbel zie ik vast nooit meer terug dacht ik.
We ontbeten zoals altijd buiten op het terras en ik zat op dezelfde plek al waar ik de avond van te voren waarschijnlijk van mijn oorbel gescheiden was. Ineens zat Inno tussen de stenen te krabben. Ik zeg nog zo voor de grap: 'Heb je mijn oorbel gevonden?' en ze kijkt me aan met een blik van : "natuurlijk heb ik netjes je oorbel voor je terug gevonden. Als je het nu gewoon even had gevraagd dat je die zocht, dan had ik hem al veel eerder voor je gevonden!" ze doet een stapje opzij en daar ligt mijn oorbel!!!
Ik heb haar gelijk plat geknuffeld en daar snapte ze natuurlijk niks van, maar vond het wel leuk.

Ben benieuwd wat ze hierna weer gaat verzinnen...

Foto's!

2010-06-03T03:42:00.000-07:00

Hoogste tijd om weer eens wat fotootjes van onze grote pup te tonen.
Innocence is al een echte dame, een puberdame. Als onze gasten arriveren en voor het eerst de honden zien, vragen ze steeds vaker "welke van de drie is nu de pup?" Zo groot is ze al naast de twee volwassen dames, Zarah en Sofie.
Haar vachtje is nog steeds donzig, maar er komt steeds meer donker volwassen haar doorheen. Ze is wel heel erg bruin, met een grote erg licht bruine plek op haar rug (zie foto).

Op de plaats waar de lange donsharen op haar oortjes overgaan op de korte zachte haren aan de punt van de oren, is ze erg kaal! Of ze nu een parasietje heeft op haar oor die dat veroorzaakt? Maar mijn ervaring is dat dan juist de randen van het oor kaal worden... Als het te erg wordt gaan we de vriendelijke dierenarts maar weer even opzoeken.

De ongewone tekening op Inno's kopje maakt haar erg speciaal en vertederend. Iedereen smelt nog voor haar lieve toet. Ze is ook gezellig en vriendelijk naar alle mensen toe. Ze blijft ook nog steeds een heel vrolijke hond. Een van de gasten vertelde me ook het zo'n leuk gezicht te vinden dat er bij ons in de tuin altijd zo'n vrolijk kwispelend staartje overal bovenuit steekt. Altijd blij onze Ien! En ze heeft ook zo'n mooie lange staart!

Inno begint ook steeds meer op Zarah te lijken. De witte kant van haar gezichtje heeft dezelfde lijn als Zarah. Maar ook de oogopslag, het temperament en de aanhankelijkheid zijn hetzelfde. Ze zijn dan ook nog steeds dol op elkaar!

Mooi drietal

2010-05-15T06:34:00.000-07:00

We zijn net terug van een mooie wandeling met z'n vijven.
Wat is dat genieten! Zo heerlijk om ons drietal zo lekker te zien lopen op bergpaden en door mooie lente-bossen.
Inno loopt ook zo fantastisch mee. Ze is constant bezig met haar roedeltje. Houdt iedereen nauwlettend in de gaten. Ze kopieert ook alle gedragingen van Mama Zarah en "tante" Sofie. Lopen ze op een boom af om te snuffelen, gaat ze ook gelijk mee en ruikt wat ze daar nu zo interessant vinden. Schieten de dames weg om een vers spoor te volgen holt ze er achteraan om ook mee te doen, met zo'n koppie van "wat gebeurt er, wat is daar dan?". Gaan de twee groters te ver weg, dan haakt ze af en bekijkt het van een afstandje, terwijl ze heel vaak omkijkt om mij en René in de gaten te houden. Duurt dat te lang, dan komt ze snel naar ons toe en probeert bij ons weer pret te maken, door de riem te pakken of in mijn broek te bijten (da's nog een wat minder handige gewoonte...!)
Het is allemaal en lust voor het oog.
Vandaag liep ze over haar eerste bruggetje bij een kabbelend beekje. Geen voorzichtigheid of angst, gewoon leuk en bere-interessant. Daarna natuurlijk op een plekkie waar ze bij het stoompje konden komen lekker water oplebberen en pootje baden. Ook weer afgekeken van de twee oudere dames. Dat is leuk!

Jammer genoeg had ik geen fototoestelletje bij me. Moet ik een volgend keer toch eens doen, voor het te laat is en ze al weer groot is.
Ik heb nog wel een heerlijk fotootje van Moeder en dochter samen. Zarah ligt graag op de plaats waar voorheen de werpkist stond (misschien ruikt het nog wel lekker naar "nest"?). Onze Inno is dan natuurlijk weer zo brutaal om op Zarah's plekkie te gaan liggen. Meestal staat Zarah dat wel oogluikend toe (veel te lieve moeder af en toe!), maar deze keer ging ze er gewoon bij liggen. Deels op haar pup liggend kroop ze gewoon ook zover mogelijk in haar hoekje. Je snapt dat ik snel mijn fototoestel ging pakken, want het zag er schattig uit. Ze genoten er ook allebei zichtbaar van om zo lekker knus bij elkaar te liggen.
Sofie lag gewoon een stukje verderop: veel te klef allemaal.

Het gaat overigens prima met de grote meiden. Zarah is voor het eerst na de bevalling weer loops. Haar vachtje begint weer een beetje terug te komen na de heftige haaruitval door de bevalling en daarna de rui. Maar ze heeft nog steeds een raar dun rattenstaartje!
Sofie is zoals altijd de "underdog". Zelfs Inno dreigt nu al eens de baas te zijn over haar "tante" Sofie. Maar dat is omdat ze dankbaar gebruik maakt van Sofie's afkeer van opdringerige honden. Lekker al kwispelend Soofje neus en mondhoeken gaan likken en binnen de kortste keren taait Sofie af. Zo, dan kan Inno lekker op haar plekkie liggen of haar in de steek gelaten botje opeten!
Toch betrap ik deze twee er ook wel eens op dat ze gezusterlijk naast elkaar liggen en dat Sofie dan best geniet van de aanwezigheid van die zachte knuffelpup!

Pret met Inno

2010-05-01T10:41:00.000-07:00

Het gaat erg goed met onze Innocence. Ze ontwikkelt zich steeds meer tot een vrolijke, gezellige, vriendelijke jongedame.
Ze is heel leuk met andere honden. Benadert ze voorzichtig maar met een "open mind'. Als dan de wederzijdse hondse hoffelijkheden zijn uitgewisseld, is het tijd voor pret. Dan wil ze spelen, daagt uit, pikt balletjes af (van volwassen grote reuen!) en rent vrolijk in het rond van het ene potentiële vriendje naar het andere. Het is werkelijk een lust voor het oog.
En dus geniet ook iedereen er van. Gasten blijven er lange tijd voor buiten voor de deur staan, zo schattig is het spel van onze Ien met hun honden. Of ze laten het dametje gewoon in binnen het hek rondom de Boris-tuin en daar gaat ze lekker tekeer met haar vriendjes. Knuffeltjes van de gasten is ze ook altijd voor in, dus daar krijgt ze dan ook genoeg van.

Groot is ze hier hè, naast deze twee mooie Golden Retriever reuen (moeder Zarah staat op de achtergrond, houdt de heren in de gaten).

Elke zaterdag gaan we erop uit met Inno. René en ik gaan dan naar de markt van Luxeuil-les-Bains of naar Remiremont en nemen dan alleen het kleine dametje mee. Voor de socialisatie. Dat is altijd een feestje. Vrolijk hobbelt ze mee aan het riempje en probeert vriendjes te worden van alles en iedereen. Ze heeft al aardig in de gaten dat niet iedereen van hondjes houdt, maar ze probeert ze altijd weer te overtuigen dat ze toch echt een knuffeltje is. Velen vallen voor haar en kunnen niet weerstaan aan een aai over haar bolletje.
Gelukkig komen we ook de nodige hondjes tegen, van allerlei soorten en gedragingen. Er zijn er die haar niet eens zien staan en er zijn er die zich een acute ademgebrek trekken aan hun lijn (strak vast gehouden door baasjes met weinig vertrouwen in het hondenras) om maar bij haar in de buurt te komen. Ze gaat dan soms op haar kontje zitten en kijkt er eens naar met zo'n blik van : 'wat een gedoe, doe eens normaal, gekkie'. Vaak is het gewoon gezellig zo'n ontmoeting en is het jammer dat beide partijen aan een lijntje moeten zitten.
Vaste traditie is ook een koppie koffie op een terrasje, of in een cafeetje en dat vindt Inno ook altijd een fijn plan. Ze is meestal tegen die tijd al best moe van al die ontmoetingen en toch wel weer een lange wandeling voor haar jonge beentjes. Dus zoekt ze steevast een lekker veilig, koel plekkie onder mijn stoel of zo en gaat lekker slaperig rond liggen kijken.

Thuis worden de poepjes en piesjes 's nachts al sporadisch en overdag gaat alles buiten. Als ze nodig moet en de deur is dicht, dan gaat ze ergens midden in een kamer demonstratief zitten en piept een beetje. He joh, doe die deur nu eens open, anders moet het weer op een kleedje doen. Opletten geblazen voor mij dus.

Kortom, het is een heerlijk pupje!
Nou ja, pup dan.
Nog effe en ze kan niet meer op schoot klimmen, wat ze nog steeds zo graag doet.
Hieronder een paar foto's van zo'n schootsessie met René. Als ze gaat wriemelen om er weer af te gaan, moet je van goede huize komen om haar erop te houden. En soms wil je dat.... voor de foto!

Zo groot...

2010-04-20T04:36:00.001-07:00

Terwijl ik even mijn mail controleer zittend achter mijn appeltje in ons kantoor, kijk ik naast me waar onze Inno zoals gewoonlijk op de grond ligt. Gisteren is ze haar 16 de week op deze aardbol ingegaan.
Bijna 4 maanden dus al weer. En ze is al zóóóooo groot. Soms kijk je ineens met andere ogen naar je hondje en zie je hoe ze er nu echt uit ziet.
Ik moest er gewoon even een foto van maken. Zie boven.
Haar poten lijken wel uitgerekt te worden elke nacht en d'r voetjes zijn ook zo enorm:

Op dit plaatsje naast het buro, heb ik al heel wat fotootjes van haar gemaakt.
Daarom ben ik maar eens gaan kijken of ik iets leuks vond om te vergelijken.
Helaas niet iets in de vergelijkbare pose als hierboven op deze plaats. Dus heb ik de boel maar een beetje geforceerd en heb haar in een pose gezet die ik al had van een tijd geleden.
Het resultaat is erg leuk geworden. Kijk zelf maar: (boven 15 februari, dus 6 weken oud en onder 16 weken oud, dus nu)

Eens kijken of ik het volhoud om elke 10 weken of zo een foto in hetzelfde standje te maken. Dat zou wel erg leuk zijn!

Ondeugd

2010-04-13T08:14:00.000-07:00

En Inno groeit maar door, wordt groter en groter en met haar haar streken ook!
Al heel lang geleden zei iemand al eens tegen me, dat ik mijn handen wel vol zou hebben aan haar als ze iets ouder zou zijn.
Nou, het lijkt soms wel eens die kant op te gaan!

René en ik hebben ooit in een van onze vorige huizen een enorme rabarberplant gehad. Daar waren we altijd gek op en maakten er heerlijke rabarbermoes van. Dat wilden we dus hier ook. Maar planten zijn hier erg duur en dus waren we zuinig en kochten er gewoon maar één. Het was die dag dat we hem kochten wat laat toen we terugkwamen en dus zette ik hem beschut tegen de wind, tussen de andere tuinkruiden op de aarde in zijn potje.
Toen ik ons vrolijke drietal nog even naar buiten deed 's avonds, voor de laatste plasjes, voelde ik al na korte tijd weer binnen te zijn, dat er buiten iets aan de hand was. Waarschijnlijk was het ongewoon stil, wat vaak zo is als ze heerlijk kattekwaad uithalen.
Ik keek om het hoekje van de deur en Inno keek me vanaf het gras aan met een plastic bloempotje in haar bek. De rabarber lag met al zijn blaadjes geknakt zielig naast haar. Waarom uitgerekent een plant die je zo graag groot zou zien worden??? Zarah stond er bij en keek ernaar en Sofie wilde met dit wangedrag niets te maken hebben.

Afijn. Al grommend en zuchtend het restje van de plant (er zat nog een pril begin van een blad aan) achter een hek gepland. Gelukkig kwam het blaadje steeds verder en we koesterden hoop dat het toch eens een mooie grote plant zou worden.
Later op de markt hebben we gewoon nog een rabarberplantje gekocht, als troost.
De laatste tijd slaapt onze pup gewoon bij de twee volwassen dames, omdat er nauwelijks nog poepjes en plasjes worden gedaan 's nachts en ik het ook veel natuurlijker vind dat de roedel lekker bij elkaar blijft. Dan gaan ze -speciaal voor Inno met haar puppeblaasje- om een uur of 7 's ochtends naar buiten, om lekker te spelen en hun behoefte te doen als dat nodig is.
--Ik ben bang dat jullie het al aan voelen komen. Nou het ging als volgt: --
Als ik het vrolijke roedeltje naar buiten heb gedaan, sluip ik stiekum meestal nog even naar mijn bed om een uurtje of zo door te slapen. Daar lag ik dus de ochtend na het planten van het tweede rabarberplantje bij de eerste, toen ik wakker werd van geblaf en gejank. Allebei de geluiden waren anders dan normaal. Er is iets loos zei mijn hondenmoederhart en ik stuif in mijn ochtendjas naar een raam om te kijken water loos is. Daar zie ik Inno achter het hek lopen, wat een flinke afgrond afschermt! (Het is een schapengaashek, daarachter een smalle halve meter tuin -met de rabarberplantjes er in!- en dan afgrond, op een muur dus) en Zarah loopt er voor, terwijl ze een vreemd alarmerend blafje produceert. Ongetwijfeld voor mij bedoeld: kom snel, mijn kind kan er niet uit! Ik laat mijn oog ook nog even over de rabarberplantjes gaan, maar weet al wat ik te zien zal krijgen: alles geknakt en vertrapt.
De kleine rabarberkiller heb ik zo weer bevrijd (ze was eronder door gekropen), maar de rabarber is er slechter aan toe. De resten van één ervan staan nu heel ergens anders en we geven het nog niet helemaal op.
Toen onze lieve pup de volgende dag eens uit ging zoeken of andere tuinkruiden ook zo lekker smaken als rabarber hebben we maar drastische maatregelen genomen: een nieuw hek!
Op de foto ligt ze ernaast, met zo'n blik van: ik wilde alleen maar even kijken hoor, dan hoef je toch niet gelijk een hek te plaatsen!

Terwijl ik dit schrijf heeft ze al een aanval gedaan op mij (hangt in mijn broekspijp), de printer (is die ook lekker om op te kauwen?), het tapijt (handig zo'n los stuk tapijt, daar kun je zo fijn de randen van kapotbijten) en alles wat op het buro ligt door met haar voorpoten op mijn schoot te komen hangen zodat ze daar makkelijk bij kan (slimme dame).

Maar we houden heel veel van elkaar hoor!:

Fotomodel

2010-04-03T05:22:00.001-07:00

Omdat onze Inno zo'n heerlijk koppie heeft, smelt iedereen voor haar.
Bijna alle gasten die in huis Boris verblijven, kondigen aan dat ze Inno stiekum mee naar Holland willen nemen.
Het wordt ook vast de meest gefotografeerde pup van Frankrijk. Het is ook of ze het er om doet zo schattig kan ze iedereen dan aan gaan zitten kijken. En ook het liefst op van die fotogenieke plekjes: hoog op een muurtje, kiekeboe om een boom heen of in een beschut hoekje tegen een hek of zo.
Vandaar hier maar even een aantal voorbeelden van mooie plaatjes door gasten gemaakt van Inno.

••••••••

••••••••

Met dank aan Irma, Karin en Jos (die ook de eerste foto bovenaan dit blogstukje heeft gemaakt).

Moeder-dochter

2010-03-26T08:26:00.000-07:00

Het is en blijft een heerlijk stelletje: moeder Zarah en haar dochter Innocence. Wat is het toch fijn dat Zarah zo'n moeder in hart en nieren is. Ze vindt Inno nog steeds het einde en vindt het heerlijk om veel met haar samen te zijn. Spelen, stoeien, lui een beetje met elkaar bakkeleien, schoonmaken en verzorgen.

Natuurlijk is voor Zarah haar kroost behoeden voor gevaar ook nog steeds belangrijk. Als we ze laten kennismaken met de honden van de gasten, is ze altijd op haar hoede. Ze mogen Inno gewoon begroeten, besnuffelen en er mee spelen, maar het moet wel rustig gebeuren. Is er enig gedrag wat lijkt op een te brute benadering van de pup grijpt ze in. Dan wordt er wat geblaft en gedreigd en dus duidelijk gemaakt dat ze haar Inno geen kwaad mogen doen. En wat leuk is: Sofie doet daar net zo hard aan mee. Die is ook een stuk defensiever dan normaal naar andere honden toe. (zie foto hieronder waarop Sofie die beschermend bij Inno staat)

Zarah is ook altijd wat minder op haar gemak als Inno zonder haar ergens mee naartoe genomen wordt. Zo heeft René haar van de week meegenomen naar zijn vriend Vincent om daar met Vincent zijn jonge onstuimige Airdale terrier te spelen.
Dan is Zarah echt onder de indruk. Ze snapt heel goed dat haar kind even weg is en neemt een afwachtende houding aan. Is nergens echt enthousiast voor te krijgen en blijft de hele tijd met een deel van haar bewustzijn luisteren of ze haar niet terug hoort komen. Als ze er dan echt weer is, wordt ze enigszins hardhandig verwelkomd met knabbelbijten in haar nekvelletje en wild spelen.

Ook Sofie verwelkomt Inno dan en gaat haar uitgebreid besnuffelen, om eens uit te vinden waar die kleine nou toch heeft gezeten. Overigens zie je Sofie heerlijk relaxed zijn als Inno er even niet is: ook wel even lekker rustig zo...

Tot slot een fantastische foto gemaakt door Irma (vaste gasten van huis Boris samen met haar partner Alexandra en hun golden retrievers Bucks en Kiko). Hierop zie je hoe leuk ons kleine Innootje al tussen de vreemde honden zit. Alsof ze er altijd al bij hoorden!

De staart!

2010-03-21T10:05:00.001-07:00

Ach, het gaat zo snel. Kleine pupjes worden veel te snel groot.
Soms bedenk ik me dat met weemoed, maar soms vind ik het ook prima zo. Ik heb tenslotte heel bewust gekozen voor een ras van lekker grote, rustige, lieve lobbessen en zo'n pupje is een druk klein friemeltje.
Innocence groeit ook als kool en is al veel groter dan de kleine rassen in volwassen staat. Maar ze is nog steeds een heerlijke wolbaal, met zo'n heerlijk roze kaal buikje en donzig zacht.
Maar helaas!
Het begin van het einde hiervan is al aanwezig. Een klein plukje volwassen haar is al te zien op haar staartje.
Het is altijd dat zelfde plekje, waar de vacht als eerste een andere structuur krijgt. Als je goed op bijgaande foto's van Inno's staartje kijkt, kan je het zien.

Het is ook grappig dat ik mezelf er op betrap dat ik telkens Inno vergelijk met Zarah en probeer te ontdekken in welke onderdelen ze op elkaar lijken. De oogjes? Krijgt ze eenzelfde bouw als Zarah, of forser? Krijgt ze dezelfde vacht als Zaar of als Max met een overvloed aan krullen, daar lijkt het wel op (kijk maar naar bovenstaande foto)? En de kleur van het bruin in de vacht, wordt dat net zo prachtig donker van kleur als Zarah?
Van het karakter van Zarah krijgt ze in ieder geval erg veel. Ze is gek op mensen en alle honden. Is niet gauw bang en als ze wel eens ergens van schrik en bang wordt, herstelt ze supersnel. En ze is al lekker jaloers als ik met Zaar of Sofie knuffel, dan hoor je gelijk zo'n zeurende kreun, zo van: 'he! Je mag alleen met mij knuffelen hoor!' en dan komt ze zich er heerlijk opdringerig mee bemoeien: 'ik ook! Ik ook!'

Jammer dat ik Zarah niet als pup heb meegemaakt. Dan had ik nog beter kunnen ontdekken wat ze hetzelfde hebben.
Zou Zarah ook niet zo snel zindelijk zijn geweest? Inno snapt het best al een beetje, maar ze vind het zelf nog helemaal niet zo'n probleem om haar nest te bevuilen, als ze haar plasje maar kwijt is, want dan kan je snel verder met alle leuke dingen uit het leven. De poepjes worden overdag wel allemaal buiten gedaan, gelukkig. Plasjes helaas nog niet allemaal...
Ze plast volgens mij zelfs wel eens in haar slaap. Dan is haar slaapkussen weer nat. Zou dat net zoiets zijn als kinderen die in hun bed plassen en gewoon niet wakker worden om naar de wc te gaan?
Dat haar blaasje maar snel sterker mag worden!

Naar school

2010-03-15T02:30:00.001-07:00

Zaterdag was het zo ver. We gingen voor het eerst naar de 'Club Canine' in Golbey (vlak bij Epinal, ongeveer een half uur rijden!).
René had gelukkig tijd en zin om mee te gaan, dat is altijd goed om naderhand alle aspecten nog eens door te nemen en van twee kanten te bekijken, de leerling en de toeschouwer. En hij kon ook de bijgaande foto's maken!
We waren wat laat, want het was een hele toer om de weg door Epinal te vinden. Gelukkig was de les ervoor ook uitgelopen, dus konden we nog even de kat uit de boom kijken voor het echt begon.

Toen Innocence uit de auto kwam, waar ze nog had liggen slapen, was het net een kleuter die even wakker moet worden en er allemaal niks aan vind als je ze wakker maakt (die beginnen meestal ook gelijk te huilen). Ze kroop gelijk onder de auto en vond alles eng. Maar dan treedt haar fantastische karakter weer in werking en ze herstelde zich binnen de minuut, om toch maar eens nieuwsgierig te gaan bekijken waar ze nu eigenlijk beland was.
Ze hobbelde al snel mee en met een beetje aanmoediging, was ze ook al snel weer zelfverzekerd en nieuwsgierig.

Op het terrein stonden al de nodige mensen met honden te wachten. Duidelijk ook een wat oudere honden groep.
Er was een lekker klein klasje pups: een kruizing bordercollie, frans bulldogje, twee jack-russelachtigen en later volgde nog een soort witte herder. Uiteraard waren de twee jack-russeltjes kleine druktemakers. Vooral de kleinste kon flink te keer gaan en blafte constant bij het spelen. Af en toe werd het spelen ook vechten, vooral tussen de twee jack-russeltjes.
Op de hondenscholen in NL was ik gewend, dat vrij spelen uit den boze was, hooguit eventjes na de les en het moet vooral in goede banen geleid worden. Maar hier is het methode 'nature' en laten ze de pups alles zelf regelen. Alleen als het vechten te erg wordt grijpt men in!
En er waren nog wel meer verschillen.

Zo was de meest gedane oefening het roepen van de pup (zie foto hierboven, waar Inno op mij af rent), waarbij hij via allerlei afleiding in de vorm van de andere pups naar jou toe moest komen. Dus bv twee tegenover elkaar en dan rennen de pups naar elkaar toe/langs elkaar om bij de baas te komen.
Een begin maken met volgen aan de lijn (in NL de belangrijkste oefening van allemaal), was er niet bij.
Wel -tot mijn grote verbazing- gingen we al de pups door de behendigheidstunnels laten rennen en zelfs over de brug!
Inno was erg voorzichtig maar ook dol-enthousiast. Ze kon, toen ze één keer door de tunnel was gegaan, er geen genoeg van krijgen. Ook tijdens het los spelen ging ze telkens in haar eentje nog eens door dat leuke ding rennen. Als er dan een andere pup doorheen liep, was het daar achteraan door de tunnel rennen natuurlijk helemaal een feestje.
De brug ging lekker stapje voor stapje, maar ze heeft hem al kwispelend ook helemaal gelopen. Zie foto.

Het franse bulldogje was haar favoriete vriendje. Ik zou verwacht hebben de bordercollie, maar ze trok duidelijk naar het bulletje. Dat is ook wel weer fijn, want vaak zijn die hondjes met een stomp snuitje, prikoortjes en bijna geen staart, toch wat moeilijker te snappen qua hondentaal en dat geeft soms wat problemen.

Al met al vond ik het een heel goede ervaring voor haar en vult het haar gebrek aan broertjes en zusjes mooi op, doordat ze zo veel met elkaar mogen spelen.
Of ik er lang blijf lessen met haar weet ik iet. Bij de jong-volwassen-groep die er ook les had, ging het er ook relaxed en gezellig aan toe. Maar op het andere veld was duidelijk een groep met probleem gevallen. Daar werd ouderwets gestraft en de hele tijd met slip/wurgkettingen gecorrigeerd. Duidelijk honden die al probleem-gedrag vertonen door geen-of foute opvoeding. Erg aggressief naar andere honden en geen aandacht voor de baas.
Dat vind ik wel moeilijk om te zien. Ik haat slipkettingen en dergelijke strafmethodes. Je maakt een hond gehoorzaam met angst en veroorzaak zoveel stress en ze zijn erg ongelukkig daardoor.
Maar Frankrijk is nu eenmaal een land waar de hond of als baby behandeld wordt, of als vee. En zoals er in NL over honden opvoeden gedacht wordt tegenwoordig (positieve educatie middels beloning), is hier nog niet echt doorgedrongen. Ik moet met Inno samen roeien met de riemen die ik heb. Gelukkig was de instructrice (op foto bij brug rechts) een prima mens, ze werkt ook bij een dierenclinique.

Uiteraard was Inno helemaal op toen de les was afgelopen en ze viel als een blok in slaap in de auto.
Thuis was ze ook lekker rustig de rest van de dag, zoals je op deze foto kan zien. Zo zoet tegen haar mammie aan....

Prikje

2010-03-08T09:45:00.001-08:00

Wat is onze Innocence al een dikke grote beer. Het kleintje is vandaag pas 10 weken geworden en ze weegt al 10,8 kilo.
Vandaag realiseerde ik me hoe uniek het is om een pup vanaf haar geboorte bij je te hebben en houden. Daardoor is ze al zo vertrouwd met haar omgeving, jou-zelf en alles in huis. Als je zo'n kleintje meekrijgt van de fokker, dan is ze met 8 à 9 weken pas voor het eerst bij je. Alles is dan nieuw. Je moet aan haar wennen, zij aan jou. Vertrouwen moet groeien en dat is niet makkelijk. Nu weet ik zo goed wat ik aan haar heb. Ik laat haar gerust alleen buiten, of beneden in huis. Ik weet precies wat ik van haar kan verwachten en dat ik me geen zorgen hoef te maken. En zij vertrouwt mij ook blindelings en is net zo veel aan mij verknocht als aan haar moeder. Dat voelt ook erg fijn.

Het is gewoon een hondje met een prachtig karakter. Dat bleek vandaag maar weer eens. We gingen naar de dierenarts voor haar tweede prikje. Daar was ze zo zoet en meegaand. Lief zitten wachten op onze beurt. Zoet op de weegschaal gaan zitten en in de behandelkamer alle betastingen van de arts heel gedwee toegestaan (best lekker al dat gefriemel!).
Deze fantastische arts neemt ook alle tijd voor je en dus was ze best lang bezig, toch bleef Inno lief geduldig wachten. Het was dezelfde arts die destijds Zarah haar buikje had gescanned om te zien hoeveel pupjes er in zaten, een schat van een mens en zeer kundig.
Na dat artsen-bezoekje zijn we een tuigje voor haar gaan kopen, die ze om krijgt in de auto, zodat ze los in de grote achterbak kan zitten. Zaar en Soof hebben er ook altijd een om. Op dat moment hebben we haar voor het eerst alleen in de auto laten zitten terwijl wij in de winkel waren. Toen we terugkwamen lag ze heerlijk te slapen!

Tot slot zijn we langs Vincent Munier geweest, de natuurfotograaf en vriend van René die aan de noordkant van de Vogezen woont. Vincent heeft een jonge airdale terrier, die heel druk en levenslustig is. Dat leek ons ook een hele goede ervaring voor Inno. De ontmoeting was indrukwekkend voor Inno en ze was best geintimideerd en een beetje bang voor Louba (teefje). Maar dan is het fantastisch om te zien hoe snel ze zich dan weer hersteld en al snel hobbelde ze vrolijk achter Louba aan. Deze druktemaker was wel wat opdringerig en wilde het veel kleinere pupje zelfs berijden, maar Inno wist dat handig te omzeilen door op plekjes te gaan zitten, waar dat niet kon en pikte wel brutaal haar bal af!
Buiten lopen nog wat kippen rond en die vond Inno ook geweldig om mee te spelen. Alleen de kippen dachten daar iets anders over en waren snel vertrokken.
Innocence liep tegen de tijd dat we weer vertrokken rond, of ze er al weken was en ging met regelmaat knuffels halen bij Vincent en zijn vriendin Lulu.
Kortom, Inno was weer voorbeeldig en heeft weer meer levenservaring opgedaan.
Volgende week zaterdag wordt ook heel spannend! Dan gaat ze voor het eerst naar school...

...wel vermoeiend hoor al die avonturen:

Nog meer avonturen!

2010-03-01T07:39:00.001-08:00

Onze Innocence zit middenin haar socialisatieleeftijd (van 8 tot ongeveer 12 weken), dus zijn we verplicht allerlei spannende dingen met haar te doen.
Afgelopen vrijdag hebben we met haar voor het eerst een wandeling in ons bos gemaakt. Dat is een rondje van 15 à 20 minuten met de twee volwassen dames. Maar voor Inno was het een mega-lange wandeling. Wat een pret had die kleine. Ze heeft haar korte pootjes onder haar lijfje vandaan gerend om Zarah en Sofie bij te houden. Alles was leuk, het dorre bladerdek wat overal ligt, takjes, dennenappels, heuveltjes enz enz. Het is een echte klimmer, want ze doet niets liever dan ergens bovenop klimmen.
Natuurlijk hebben we de kleine pup ook grote stukken moeten dragen, want anders zou ze ter plekke neerstorten van vermoeidheid. En da's voor ons ook niet niks, want madammeke gaat toch al aardig richting de 10 kilo.

Zaterdagochtend was er weer een groot avontuur. Ze ging mee met de auto naar de markt van Luxeuil. We hebben op een terras gezeten, over de markt geslenterd, minstens 100 mensen hebben haar geaaid of geknuffeld en we hebben ook nog in een druk café met haar gezeten (zie foto van mij met Inno, daar zitten we in dat café), waar ze -lekker moe geworden- in alle drukte gewoon bij mijn voeten op de grond heeft liggen slapen.
Ze was weer heel dapper, lief en zo zoet! Auto's ziet ze al niet meer, mensen zijn allemaal leuk, welke grote, sexe of soort ook, alleen hondjes van andere rassen zijn vaak nog gek. Nu hadden we ook wel pech daarmee: zo was er een oud hondje, die haar niet zag staan; eentje die bang was voor andere hondjes; een arm beestje dat werd meegetrokken door het baasje en tot slot nog een naar hondje dat tegen haar ging blaffen (kan hij wel, wacht maar tot ze groot is!). Alleen in het café op mijn arm gezeten heeft ze even heel lief neusje-neusje met een klein hondje gedaan. Ach, haar intentie is ok, dus dat komt best goed!

Na een flinke storm met windstoten van 120 km p.u. zondagochtend, werd het best lekker weer. Dus hebben we veel buiten gezeten en gedaan. De hele roedel laat ik dan lekker buiten. Inno gaat dan ook erg lekker: buiten is een grote speelplaats voor haar. Overal ligt staat of hangt wel wat waar mee gespeelt kan worden: struiken, takjes, mos op een steen, ouwe bloempotjes en ook gewone honden-speeltjes.
Het is een heerlijk gezicht zo het hele gezinnetje bij elkaar in het zonnetje. En dan is dit nog maar het prille begin van al die heerlijke voorjaars-buiten-dagen!

De wijde wereld in

2010-02-25T09:57:00.000-08:00

Gisteren heb ik Innocence voor het eerst mee genomen naar beneden, naar het centrum van Plombières.
Dat is voor zo'n hummel van net 8 weken een hele wereldreis. Uiteraard heb ik haar het grootste deel gedragen, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend voor haar.
De oude stelregel is voor Berner Sennen pups, is dat ze elke week dat ze ouder zijn weer een minuutje langer mogen wandelen achter elkaar en aan een stuk door. Dat is erg veilig en mag best een beetje overschreden worden. Maar de boodschap is duidelijk: vraag niet te veel van de pootjes van je pup. Nu is het bij ons ook nog eens extra inspannend wandelgebied, met veel klim- en daal-werk en obstakels, dus ik ben voorzichtig.
Inno loopt lief mee aan de lijn en heeft helemaal geen bezwaar tegen het mooie halsbandje wat we voor haar gekocht hebben als we dat om doen. Het is een soort oranje/terra kleurtje, met hondenpootjes erop: staat mooi bij de bruine kleur in haar vachtje, maar natuurlijk ook bij al het zwart.

De afdaling ging lekker langzaam. Overal heb ik haar laten snuffelen en kijken. Hoe verder we kwamen, hoe meer ze enige schroom kreeg om nòg verder te lopen. Ze keek me aan met zo'n blik van: "nog verder? Maar ik ben nu wel erg ver van mama weg! Weet je het zeker, moeten we niet de andere kant op?" en dan keek ze steevast achterom naar de terugweg.
Maar ze hoefde niet heel erg veel aanmoediging om weer vrolijk met me mee te hobbelen.
Onderweg nog de nodige dames ontmoet die buiten hun sigaretje stonden te roken. Natuurlijk helemaal lyrisch van Inno. Ze smolten allemaal van haar lieve koppie en bolle wollige lijfje en konden natuurlijk niet van haar afblijven. Heel goed! Dat hoort er allemaal bij. En Inno ging lekker!

Tussen de winkels en huizen aangekomen, was er al snel de eerste confrontatie met een langsrijdende auto. Ze merkte hem nauwelijks op! Bang... wat is dat? Lekker snuffelen, kijken en luisteren. Wel zichtbaar op haar hoede, want het was tenslotte allemaal vreemd en nieuw. Een moeder met twee kinderen waren wel een beetje raar. Kleine mensjes... bestaat dat ook? Dat is gek! Helaas gaf de moeder de kinders niet de gelegenheid Inno te knuffelen, dat zou beter zijn geweest.
Daarna ben ik naar het einddoel gegaan: het atelier van de kerstmarkt waar ik vrijwilliger ben. Het zit in een oud schoolgebouw en op de tweede verdieping werken we altijd. Daar kwam ik al snel de andere vrijwilligers tegen en ook deze dames waren helemaal dol op Inno. Een ervan had haar kleindochter van 10 meegenomen met een vriendinnetje, dus die hebben ook lekker met Ientje geknuffeld.

Ik heb onder een tafel een lekker beschut plekje gemaakt, met wat stoelkussentjes, een meegenomen handdoek en mijn jas. Daar heeft ze lekker gelegen en gedommeld. Wat een zoete pup!
Uiteraard heeft ze er ook nog een lekkere plas en poep neergelegd, maar wel heel ver van dat knusse nestje wat ik gemaakt had, en dat is een goed teken.

Toen ik zo'n 1,5 à 2 uur later wegging stortte het van de regen. Oeps, dat was even een beetje lastig met zo'n jong pupje aan de lijn en een berg die beklommen moest worden.
Gelukkig ging een van de dames ook naar huis, met de auto. Ze kwam naast ons rijden en vroeg of ze ons af kon zetten. Daar hoefde ik geen seconde over na te denken. Met Inno op schoot hebben we toen een lekker droog autoritje gemaakt de berg op! Wat een bofferts waren wij. Het stukje van de auto naar het huis (ik had de mevrouw wat verder van huis laten stoppen zodat ze geen ingewikkelde draai hoefde te maken, want het was geen beste autorijder...) zo'n 300 meter bergafwaarts was zelfs al te veel voor het pupje. Ik heb haar nog een flink stuk gedragen.

Thuis was het een vrolijk weerzien met mama en tante Sofie. Ze was wel erg nat en ik ook. Ik heb haar en mezelf lekker afgedroogd en toen Inno te eten gegeven. Daarna was ze helemaal afgepeigerd. Ik ook eigenlijk.
Zo'n eerste keer de wijde wereld in is voor Inno spannend, maar voor mij ook hoor!

Ps. ...en het gaat steeds beter met Ien en Soof. Kijk maar een naar onderstaand tafreeltje... Niets gearrangeerd hoor! Ze zijn zelf zo gaan liggen!

Dappere dodo

2010-02-20T05:49:00.000-08:00

Wat maakt een pupje van 7 weken toch een hoop mee elke dag.
Alles is nieuw, alles is spannend en daarom moet alles onderzocht worden. Op deze leeftijd gaat het karakter van de pup zich manifesteren. En dat belooft wat voor Innocence!

Onze Inno is een enorme dappere Dodo. Als ze ergens van schrikt, schiet ze even weg en draait zich vervolgens gelijk om, om eens even te gaan onderzoeken waar ze nu van geschrokken was. Alle dingen waarvan ik gewend was dat pups de eerste keer erg bang van zijn, doen haar niks. Een stoel of een strijkplank over haar hoofd heen tillen om elders neer te zetten, daar hapt ze naar omdat ze dat wel eens beter wil onderzoeken. Een grote vuilniszak uitschudden om hem open te krijgen, daar hangt ze gelijk in. Een stofzuiger heeft een erg aantrekkelijke slang en snoer om flink mee te spelen. Zet je hem aan, kijkt ze even op en gaat vervolgens weer vrolijk verder met spelen.
Stevig persoonlijkheidje! En ook naar de andere honden. Krijgt ze een snauw van Sofie, zo van 'wegwezen kleine opdonder ik wil niet met je spelen', dan keert ze zich om en doet gewoon weer een uitdaag-poging. Na een aantal snauwen is het steevaste resultaat dat Sofie maar verkast om dat getut van die pup te ontlopen. Zo ook met Zarah, die niet altijd met haar kroost wil spelen. Alleen als Inno te lang te hard aan haar tepels sabbelt/knabbelt wil ze iets steviger uitvallen naar haar. Ook produceert Zarah dan een blaf die ik nog nooit van haar gehoord heb. Een compleet nieuw geluid: 'hou op!'.
Maar ook daar is de kleine troel niet echt van onder de indruk. Ze snapt de boodschap van mama gelukkig, maar keert vervolgens terug om eens flink in moeders wang of oor te bijten: 'dan maar spelen'.

Inno is ook behoorlijk intelligent. Oefeningetjes als 'zit' heeft ze snel door. Ze kan zich ook snel aanpassen aan een situatie. Snapt snel mijn gewoontes en gemoedstoestand. Volgt me als er wat te halen valt voor haar en volgt me niet als ze dreigt alleen in haar kamertje te moeten blijven of als ik haar naar binnen wil halen en ze nog buiten wil blijven spelen.

Haar band met Sofie is ook interessant. Soof heeft het niet zo op die kleine beweeglijke bijter. Dus ontlopen is de gebruikelijke tactiek van Sofie. Maar af en toe als Inno's aandacht niet op Sofie is gevestigd, is dat kleintje wel interessant en benadert Soof de pup voorzichtig, besnuffelt haar en is geïnteresseerd. Buiten is ze wat makkelijker met Inno en heeft ze zelf wel de neiging om met haar te spelen. Inno van haar kant blijft proberen bij Sofie in het gevlij te raken. En na vele pogingen hanteert ze dan een hele oude, wijze tactiek: 'If you can't beat them, join them!' Ze gaat dan lekker bij Sofie liggen slapen!

Alleen

2010-02-14T07:16:00.000-08:00

Ik ben een weekje alleen thuis, omdat René dit weekend naar een Natuurfoto-festival is, naast z'n gewone werkdagen in NL.
Daardoor moet ik nu alles voor mijn drie honden zelf doen. Uitlaten, eten geven, entertainen...
Met twee was dat helemaal geen probleem. Nu met drie is het weer even wennen. Nu komt dat ook doordat die derde nog niet zo thuis is in alle dagelijkse hondendingetjes hier in huis.
Als ik eten sta te maken voor alle drie, staat ze bijvoorbeeld te piepen alsof ze een week al niets te eten heeft gehad en ik ook nu niet van plan ben haar te laten delen in al dat lekkers. Zaar en Soof weten wel beter en staan rustig te wachten tot de bak onder hun neus verschijnt.
Als ik dan die bakken met lekkere brokjes op neushoogte vasthoudt zodat ze lekker kunnen eten en die van Inno op de grond zet, neemt de kleine pup drie happen en verplaatst al snel haar schrok-op snuitje naar de bak van moeder of tante. Die grote meiden hebben totaal geen baknijt en zijn niet gewend dat er een andere hond in hun bak komt. Dus van pure verbazing doen ze gewoon een stap terug en laten dat kleine monster eten. Maar ik laat dat dus niet toe... Maar met je handen vol bakken is dat niet eenvoudig. Dus even een bak op de grond, pup eruit graaien, met de neus in haar eigen bak duwen en de grote bak weer onder de juiste snuit houden. Je zou er een leuke slapstick film van kunnen maken.
Een heerlijk gedoe dus... en het is nog maar één voorbeeldje.

Maar Inno heeft ook haar hele goede kanten. Het feit namelijk, dat ze alleen opgegroeid is, heeft ervoor gezorgd, dat ze heel goed alleen kan zijn en nog graag ook. Als ik dus met de grote meiden wil gaan wandelen is de enige zorg die ik heb voor die tijd: Inno lekker moe maken. Flink spelen of laten ravotten met Zarah. Als ze dan uitgeput is en wil slapen, zoekt ze vanzelf haar kamertje op en kiest een stil hoekje om in weg te kruipen. Ligt ze bij ons in het kantoortje te spelen, dan zoekt ze daar een hoekje. Dan laat ik haar even dommelen en til haar dan op en breng haar naar haar eigen vertrek. Niets is er zo lekker als een slaperige pup optillen en knuffelen! Inno is ook een meester in kreunen als ik haar dan optil, uuuhhjjjmmm... (ik ben moe, laat me toch liggen), hhhhuuhhhmmmmjjj... (nou vooruit, dit is wel een lekker plekkie).
Heerlijk dat geluid!

Onderstaande foto toont de ondeugendigheid van onze Ien: dat oogje ...

Dank!

2010-02-13T08:37:00.000-08:00

Lieve lezers van de blog van Zarah en haar pupje Innocence,

Nu we toch een soort nieuw hoofdstuk aanboren van het grote avontuur van Zarah en haar zwangerschap, vind ik het de hoogste tijd om even bij jullie stil te staan.
Toen ik de blog begon kon ik in mijn stoutste dromen niet vermoeden wat mijn blog allemaal bij mensen los zou maken. De gebeurtenissen zijn natuurlijk ook wel erg bijzonder geweest, iets wat ik ook niet kon voorspellen (gelukkig niet!)

Ik heb menigmaal met tranen in de ogen jullie reacties gelezen en ontvangen. Van vrienden, familie, gasten van La petite Frida, maar ook onbekenden! Via de reacties die je onder elke aflevering kan zetten, via mailtjes, telefoontjes en kaartjes per post heb ik zoveel medeleven van jullie mogen ontvangen! Het is hartverwarmend en erg ontroerend. Ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor deze morele steun.
Mijn mooiste kadootje is natuurlijk dat Ientje bij ons blijft (ja, Innocence haar mooie naam wordt al lekker omgebogen tot allerlei troetelnaampjes).

Het leven met dit pupje blijft een avontuur en ik barst nog steeds van de inspiratie om erover te schrijven, dus de blog gaat gewoon nog door. Wellicht zal de frequentie nu en dan eens af nemen als het dagelijks leven en alle bijkomstige werkzaamheden weer zijn gewone omvang gaan krijgen, maar ik doe mijn best om het zo vaak mogelijk te doen.
Ik kijk ook erg uit naar haar eerste avonturen in de grote wereld, als ik haar meeneem naar beneden, naar het centrum van Plombières. En haar ontmoeting met de honden van de gasten! (Als eerste twee kanjers van een golden retrievers, Kiko en Bucks. Dat wordt een feestje!)

Nogmaals allemaal bedankt voor alle hartelijkheid, merci!

Innocence blijft!!!!!

2010-02-11T08:00:00.001-08:00

Het was even stil op de blog rond Innocence en Zarah.
Dat had een hele goede reden: we zijn naar nederland geweest.
Het was tijd voor Inno om haar chip te krijgen, de eerste vaccinaties en het allerbelangrijkste: de beoordeling van Karla en Bert die nog steeds moesten beslissen of ze Inno wilden houden.
We vertrokken uit PLombières - waar een meter sneeuw probeerde weg te smelten - tegen de middag. Voor het eerst was Inno buiten. Ik heb haar in een dekentje gewikkeld naar de auto gebracht die als gevolg van de vele sneeuw op ongeveer een 100 meter afstand van ons huis stond. Dat was al een heel avontuur voor haar. Ik heb haar aan de sneeuw laten snuffelen, aan struiken en bomen en alles wilde ze ruiken en proeven en was spannend. In de auto zat ze al snel bij René op schoot te slapen. Zo zoet!

De reis liep voorpoedig en om ongeveer half 8 waren we in Dalfsen bij Karla en Bert.
Karla heeft Innocence gelijk eens heel goed bekeken en had het al erg snel gezien. Ze knuffelde nog even met de dikke pup en toen gaf ze haar terug in mijn armen met de historisch mededeling: alsjeblieft, je heb er weer een kind bij!
Volgens Karla is het een prachtige pup, die uit zal groeien tot een mooie stevige teef, goed gebouwd en alles zoals het moet. Op een klein puntje na: de tekening van haar koppie. Die is erg ongebruikelijk. Ik vind het schattig, maar dat zegt natuurlijk niks.
Wij hebben vroeger Frida ook uitgekozen en die had een aftekening, die was nog veel gekker! Een zwarte bles in de witte. En ook op alle plekken op haar lijf waar wit kan zitten een overdadige hoeveelheid er van, ook in de nek en op haar koppie. Het was volgens ons een schoonheid met een hoog vertederings-gehalte. (zie foto)

Innocence en Zarah zijn een paar daagjes bij Karla en Bert geweest terwijl ik met Sofie wat familie bezocht heb en René gewoon aan het werk was bij Grasduinen. Inno heeft lekker in een ren gezeten met twee pups van een week ouder en eindelijk op die manier ervaren wat het is om broertjes of zusjes te hebben. Dat ging fantastisch. Ze lag er gelijk al tegenaan te slapen en heeft heerlijk met ze gespeeld. Ook heeft ze fijn tussen vele volwassen berners in gelopen en heeft veel vriendelijkheid, maar ook een enkele afstraffing ervaren. Prima allemaal voor haar socialisatie.

Gisteravond laat zijn we weer thuis gekomen, na een enerverende tocht door heftige sneeuwval in NL en het eerste stuk van België. Thuis was Inno door het dolle. Aan een stuk door spelen en ravotten. Ze rende van de ene kant van het huis naar de andere. Deels achter Zarah aan, deels gewoon omdat het zo leuk was om dat te doen.
Het wordt echt een boef en een ondeugd. Snel beginnen met wat basis begrippen bij te brengen. Het wordt de hoogste tijd dat ze snapt wat 'nee' betekent.

Het is duidelijk. Ons gezin is nu aangevuld met een dametje die veel aandacht zal vragen. Gelukkig slaapt ze ook lekker veel en vind ze het prima om alleen in haar kamertje te moeten blijven. Da's wel een groot verschil als je een pup meekrijgt die nog bij moeder en broers en zussen geleefd heeft tot aan dat moment. Heeft duidelijk zo zijn voordelen zo'n enigst kindje....

Veranderingen

2010-02-04T12:49:00.000-08:00

We hebben beneden een kamer. Dat is onze eetkamer. Deze hadden we omgedoopt tot kraamkamer. Werpkist (geleend van Bert en Karla) erin en bed ernaast. Zo hebben we de eerste weken van Inno's leven een lekker beschut hokje voor haar gehad.
Maar voor een pup van vijf en een halve week, is zo'n hokje te beperkt. 's Nachts wil ze er uit naar haar moeder toe die ernaast op bed ligt en piept dan het hele huis wakker (wij slapen er pal boven!). Overdag wil ze ook steeds langere perioden de wereld verkennen. Om daarbij in de buurt te blijven is soms even niet zo handig, omdat je met heel andere dingen bezig bent. Dus moesten we de kamer drastisch gaan veranderen.
Puppie-proof moet het zijn. Dus alles wat gevaarlijk kan zijn voor een pup en zich op pup-hoogte bevindt moet worden verwijderd of afgedekt. Je wil echt niet weten wat je dan allemaal tegenkomt. Snoeren, stopcontacten, kasten waar ze in kan enz..
Bed weg, werpkist gedemonteerd en een hoek ervan laten staan, zodat Innocence nog een stukje van haar vertrouwde omgeving houdt en het is ook handig om snoeren en stopcontact af te dekken. We hadden een paar dagen geleden al een mand voor haar geregeld, zodat ze een eigen plekje heeft. Die hadden we er in de werpkist bijgezet en 's avonds had ze het al helemaal geadopteerd als haar plekje en verdween ze er met een kreun in en sliep gelijk.

Hieronder zie je de veranderingen die haar nestje heeft door gemaakt.
Eerste foto is gemaakt toen ze één dag oud was, ik was bij haar gaan zitten in de werpkist om haar aan mij te laten wennen. Ze heeft een groot dun kussen centraal in de bak liggen en ze kruipt zelf lekker midden onder de warmtelamp.
Tweede foto is als ze 22 dagen oud is en een kleiner kleedje heeft en veel kranten. Ze is zelf gaan plassen en poepen (de eerste weken is het de moederhond die dat op gaan helpt door haar buik en kontje likt en zorgt ook voor de verwijdering van alles wat er uitkomt. Die plasjes en poepjes zie je liever niet op het kussen (de intentie om uit het nest te gaan is vanaf het begin prima, maar ze is soms wat lui en loopt net tot over de rand van het platte kussen, waardoor haar kontje net boven de rand hangt en het plasje toch half op het kleed komt.
Derde foto is zoals het nu is. Geen bak meer om het nest en lekker veel ruimte om te spelen. Ze doet het gelijk al heel goed, want als ze moe is zoekt ze gelijk haar roze mandje op en gaat erin of half eruit hangend in slaap. (let vooral op weer zo'n lui plasje wat rechts in het beeld ligt. 30 cm verder liggen de kranten.

Dat wordt spannend vannacht. Ben benieuwd waar ik haar vindt morgen ochtend...

Filmpje

2010-02-02T09:28:00.000-08:00

Het is zo'n heerlijk schouwspel om een pup te observeren. Geen foto kan op tegen de realiteit.
Zo'n kleintje beweegt namelijk zo heerlijk doedelig.
Daarom heb ik ook al vanaf het begin dat Innocence er is filmpjes gemaakt met mijn fotocamera.
Dat zijn simpele hele korte filmpjes van een basis kwaliteit, maar toch heel leuk.
Deze wilde ik bij deze blog voegen. Dat zou moeten kunnen. Maar telkens heb ik het geprobeerd en het lukte niet.
Nu heb ik het maar op een andere manier gedaan en heb ze op Youtube gezet.
Voor iedereen die wil genieten van de kleine Inno: ze zijn te vinden onder "Puppie Inno" of mijn naam "Ellis van den Berg".
Voor iedereen die foto's wel voldoende vindt, hierbij nog wat stilstaande beelden van de met moeder spelende pup.

Jammer

2010-01-28T10:18:00.001-08:00

Even een rustpauze tussen de blogs.
Dit kwam doordat ik gisteren op en neer naar Strasbourg ben geweest met de trein. Op voor dag en dauw, in het pikkedonker. Met de auto naar Epinal en van daar met de trein via Nancy naar Strasbourg. Waarom? Om even mijn paspoort te verlengen!
Dik vijf uur treinen en een uur autorijden op een dag om in 5 minuten bij het nederlands consulaat mijn paspoort te later verlengen. Dat is dus even een nadeeltje van het wonen in Frankrijk.
Het was de eerste keer dat ik een dag lang (ongeveer 12 uur weg geweest) de zorgen over Innocence en moeder aan iemand anders heb overgelaten. René is natuurlijk niet zomaar iemand, maar toch moet je even over een drempeltje heenstappen om dat te doen. (Een heel kleintje maar hoor!)
Maar het blog schrijven schoot er ook even bij-in daardoor.
En juist nu er zo veel gebeurt.
Inno is al zoveel verder weer in een paar dagen. Ze loopt erg goed. Ze rent ook al! Ze speelt aan een stuk door en ook met Zarah en Zarah met haar! Dat laatste heeft de titel aan deze blog gegeven. Want wat zo jammer is, is dat het me maar niet lukt om leuke speelfoto's te maken van die twee! Ze dagen elkaar uit, trekken samen aan een flostouw, Zarah pakt Inno bij een poot of haar ruime velletje en Inno bijt moeders in haar oor, neus of staart. Zo prachtig om te zien allemaal. Maar natuurlijk heb ik dan de camera niet bij de hand of tegen de tijd dat ik alles goed heb ingesteld, ligt Inno al weer aan de tapkast of zit me aan te kijken met zo'n blik van 'wat mot je nou...?'
Jammer dus. Maar het gaat me nog een keer lukken. Hieronder een paar pogingen. Vooral die van Zarah met het flostouwtje is komisch. Zarah wordt namelijk telkens helemaal kinds als er met Inno gespeeld wordt of als die in haar eentje gek begint te doen. Dan is het ook ineens weer een pup en wil ze ook spelen met het speeltje of bijt ook speels in mijn mouw.

Knuffelen

2010-01-25T14:24:00.000-08:00

Innocence is vandaag 4 weken oud geworden. Zo pril nog...
en toch al zo'n ontzettende knuffel. Aangezien haar tandjes allemaal al door zijn heeft ze natuurlijk veel behoefte aan bijten in alles wat er voor haar neus komt. Maar ondanks dat kan ze zich ook echt met een zucht van genot tegen je aanvlijen en heel zichtbaar genieten van je aanwezigheid en geaai en gekriebel. Soms met een vinger waar ze op zit te bijten nog in haar bekkie, gaat ze er dan even stil voor zitten om er van te genieten.

Dat belooft wat voor later. Maar Zarah is ook een echte knuffelkont (met iedereen die wil) en weet ook van geen ophouden. Als je even ophoudt met aaien, laat ze je gelijk duidelijk weten dat je geacht wordt wel even door te gaan, met een poot, een duw van haar neus, een kop op je schoot of zelfs een zacht vasthouden van je arm of hand met haar tanden.
Van iemand die Max kent doordat ze ook een zoon van hem heeft rondlopen, weet ik dat dat ook een vreselijke knuffelmaniak is, die er wel pap van lust.
Dus ja, uit zo'n combinatie kan natuurlijk alleen maar zo'n pup komen die zeer vroegtijdig al weet te genieten van alle knuffels die ze krijgt.

Ik heb het ook niet makkelijk...

2010-01-24T10:11:00.000-08:00

Je zal maar mama-teef zijn. Dan heb je toch wel een betrekkelijk druk leventje.
Alsmaar die pup in de gaten houden. Wie is er nu weer mee aan de haal. Wie zit er nu weer aan mijn kind.
Dat zit mijn pup maar eten te geven, daar wordt ze heel lekker vies van. Moet ik wel weer helemaal schoon likken.
En daar heb je al weer visite. Natuurlijk weer naar mijn pup. Goed in de gaten houden!
En daar begint ze al weer te piepen, vlug even wat laten drinken.
Kijk zelf maar hoe druk ik ben met opletten - schoonmaken - voeren - weer aflikken ...

Ik heb het ook niet makkelijk!! Gelukkig zijn mijn baasjes vol begrip en krijg ik veel steun en hulp bij deze zware taak.
En vandaag kwamen ze met nog iets veel beters. Er kwam weer visite maar niet voor Innocence, ze kwam voor mij. Ze maakte een heerlijk geurtje, wat ik zelf mocht uikiezen en wreef dat op mij en ging toen heerlijk masseren.
Die weet wat een mama-teef nodig heeft!
Al mijn gevoelige plekjes wist ze te vinden, mmmmmm...

Tjonge dat doet je zo goed, dat je daarna diep in slaap val en voorlopig de pup de pup laat ...

ps. Ja dat is boffen als je toevallig zulke gasten krijgt in je vakantiehuis. Maar in NL kun je je hond ook trakteren op zo'n massage, want ze heeft een praktijk:
www.zen-chiens.nl

Vieze toet

2010-01-22T10:36:00.000-08:00

Innocence kan al heerlijk van haar melk met zachtgeweekte brokjes of vlees genieten.
Maar ze wordt wel een heel vies hondje...

...nou vies? Zarah vindt het eigenlijk wel erg lekker.
Ze kan dan namelijk niet van Inno afblijven.

Dat likken van mams vindt Inno weer niet zo lekker en vlucht in mijn nek, mouw of kraag om de opdringerige likken van haar moedertje te ontwijken. Waardoor ik vervolgens weer vies word...

...nou vies? Dat vindt Inno namelijk wel erg lekker en begint mij vrolijk af te likken.

En zo hebben we weer een voedselkringloopje bereikt.
En zo hebben we ook weer een bewijs van hoeveel moeder en dochter op elkaar lijken. Allebei houden ze van viespeuken aflebberen.

Andere pups

2010-01-21T08:47:00.000-08:00

Ik heb het al vaker geschreven, ik ben helemaal leek op het gebied van bevallen en pasgeboren pups.
Natuurlijk heb ik al wel meerdere pups grootgebracht vanaf hun achtste week. Ik bedacht me vandaag dat ik die pups natuurlijk ook in jongere fases heb meegemaakt tijdens de kijkzondagen die het Rijkenspark altijd organiseert en gewoon op bezoek bij de fokker in Geesteren waar onze eerste pups vandaan kwamen.
Daar hebben we natuurlijk ook foto's gemaakt. Die ben ik ter vergelijking eens op gaan zoeken.
Allereerst onze kleine Jard en Frida, hier met 3 weken: (beetje slechte kwaliteit want het is een scan van een polaroid)

En dezelfde twee moppies met 6 weken in de armen van de fokster (deze leeftijd weet ik niet zeker!):

En dan natuurlijk onze Sofie. Deze foto's zijn gemaakt met een paar dagen oud. Sofie is te herkennen aan witte sokjes en een witte nekvlek. Toch blijft het gokken welke het nu is...

Hier bij ons eerste bezoek met 3,5 week; bij mij op schoot met en zonder zusje erbij:

En met ongeveer 6 weken: lekker buiten met twee zusjes bij René op schoot (Sofie is de deugd in het midden) en terwijl ze me de eerste kus geeft:

Veel plezier met het kijken en vergelijken! Ik heb er in ieder geval van genoten.

Eerste kraamvisite

2010-01-20T14:56:00.001-08:00

Als pups drie weken zijn kunnen ze (en hun moeder ook) het aan om vreemden op bezoek te krijgen. Het is zelfs zeer goed voor de socialisatie om ze bekend te maken met zoveel mogelijk verschillende mensen, zodat de boodschap duidelijk wordt: mensen zijn leuk!
Dat laat ik dan dus ook zoveel mogelijk gebeuren. Ik nodig Jan en alleman uit om langs te komen. Helaas heeft niet iedereen tijd en het weer speelt ook niet erg mee (het sneeuwt weer), want niet iedereen durft/kan die berg van ons op en af als het glad is.
Maar Marcelle en Marie-Francine, twee vriendinnen van het kerstmarkt-atelier zijn vanmiddag langs geweest. We hadden wat toekomstplannen te bespreken, dus hebben we dat maar bij mij gedaan.
Uiteraard waren ze verrukt van kleine Innocence. "Oh, qu'elle est belle. Oh ma petite , tu es si mignonne. Oh je l'adore! Tu viens avec moi!" (Wat zoveel betekent als: wat is ze mooi. Kleintje wat ben je lief. Ik vind haar fantastisch. Je gaat met mij mee naar huis.)
Zarah vond het eerst wat griezelig en ze werd wel een beetje nerveus. Haar tactiek is dan om de aandacht af te leiden van haar pup, door pontificaal voor de gasten te gaan staan (tussen hun en de pup in) en dan knuffels af te dwingen. Zo van, als je zo nodig wil knuffelen dan neem je mij maar, maar blijf weg van mijn kind...
Na een poosje wennen, heb ik Inno maar opgepakt ben rustig met haar op schoot gaan zitten en heb de dames haar even laten aaien. Toen mocht Zaar zich even met de pup bezighouden. Nadat Zarah daar weer genoeg van had en zelf bij Inno wegliep heb ik haar bij Marcelle op schoot gezet. Die deed het heel netjes en bood Zaar de pup aan, zo van "ik pak haar niet af hoor".
Toen ging het ook prima, zoals je op onderstaande foto's kan zien (wel even die blik achterom naar mij: help! zie je niet dat ze mijn pup vasthoudt...). Zaar werd geknuffeld door Marie-Francine en de kleine Innocence kroop gemoedelijk in de nek van Marcelle. Die had de boodschap begrepen en daar ging het allemaal om!
Groot succes dus.

Op de achtergrond hoor ik Zarah blaffen en grommen in haar slaap.
Zou ze op die manier de komst van die eerste visite aan het verwerken zijn...?

Beer

2010-01-19T14:12:00.001-08:00

Innocence eerste kadootje. Beer.
Wie had er nu toch ooit kunnen denken dat deze knuffelbeer zo'n succes zou zijn bij Inno?
Het is voor haar echt de vervanging van het broertje en de zusjes die ze helaas nooit mocht meemaken.
Waar beer ligt, ligt Innocence. Soms komt ze in haar slaap iets verder van hem af te liggen, maar als ze dan heel even half wakker wordt van een geluidje of zo, zoekt ze hem gelijk weer op.
Hoe moet dat nu als ik hem een keer moet wassen? Hij wordt al steeds viezer...

Wat een bijzondere probleempjes heb ik toch de laatste tijd. Wie had dat nu ooit nog eens gedacht dat ik zou tobben over het wassen van een pluche beer, omdat een pupje hem dan moet missen!?

...slobber!

2010-01-18T09:18:00.000-08:00

Zarah komt uit een lijn van ontzettende schrok-ops. Eten-eten-eten! Hap slik weg!
En het is nu duidelijk dat haar dochter deze lijn vrolijk voort gaat zetten.
Net heeft ze haar eerste bakje voedsel gehad. Puppiemelk met een beetje carni-best vlees voor pups, om te wennen aan de substantie en smaak. Het resultaat was verbijsterend!
Slobber, schrok, slurp, schrans, slobberdeslobber..... pieppiep, is er niet nog meer!?

...en super-schrok-op-mama vond daarna d'r kind ook om op te vreten:

Slecht geslapen

2010-01-18T07:01:00.000-08:00

Ik heb niet zo goed geslapen. Nu voel ik me echt als een nieuwbakken moeder wiens baby de hele nacht gehuild heeft!
Die malle Innocence heeft Zaar en mij rond een uur of 6 wel een uur of meer beziggehouden! Ze was hartstikke wakker en wilde nu wel eens de wereld gaan verkennen. Dus de hele werpkist rondgestommeld, al piepend, overal snuffelend. En ik maar opletten of er geen poepie of piesie uit kwam. Toen luidkeels janken alsof ze uitgehongerd was, dus Zaar er maar weer op af. Maar het ging meer om aandacht dan om de dorst. Daarna ging ze ook erg veel overal aan knabbelen. Ook aan mijn vingers, haren, oren enz. En ze krijgt al behoorlijke tandjes hoor!

Het was allemaal natuurlijk wel weer vertederend, alleen zat ik net in een diepe slaap en had helemaal niet zo'n behoefte aan vertederende puppies. Ook echt zonde, want als ik dat overdag rustig zou kunnen bekijken zou ik er veel meer van kunnen genieten.
Tegen de tijd dat Inno weer diep in slaap was moest ik al weer mijn bed uit. Ik kan tenslotte moeilijk Zaar en Soof helemaal verwaarlozen door dat kleine wurm. Die moesten naar buiten om hun behoeften te doen en daarna eten.
Natuurlijk kan ik ook niet te lang op bed blijven liggen als ik klanten in huis Boris heb; ze kunnen me altijd nodig hebben voor wat toeristische tips, olie voor het kacheltje of vers hout of een van de andere honderden mogelijke vragen of verzoekjes die mensen mij vragen.

Vandaag is Inno precies 3 weken oud. Tjonge wat gaat dat snel!
Het is heerlijk weer en ik kreeg gewoon de neiging om Innocence lekker mee naar buiten te nemen. Maar dat moet nog even wachten tot ze ongeveer 5 weken is. Ze kan nu nog makkelijk onderkoelt raken. Dus heb ik haar maar even in een zonnig plekje in de kamer buiten de werpkist op de grond gezet. Kon ze ook even "de wereld verkennen"! Dat leverde ook weer leuke foto's op...

Lopen, plassen, poepen

2010-01-17T03:24:00.000-08:00

Ohoh....
Nu gaat het snel. Er gebeurt ineens van alles.
Innocence wordt ineens een echt hondje. Als ze niet in de gaten heeft dat er iemand is die naar haar staat te kijken, is ze dapper bezig met te leren lopen. Kontje omhoog, beentjes strekken, ze staat. Dan een pootje vooruit, nog eentje, wankelen, vlug nog wat pootjes verzetten en boem, daar loopt ze tegen een berenpoot op. Gelijk tuimelt ze om.
Maar het gaat steeds beter, vooral als ze naar de melktap wil, alsof ze dan even vergeet dat ze eigenlijk nog niet zo goed kon lopen!
En dan zit je haar eerste rondwandelingetjes zo te bekijken en wat schetst mijn verbazing:ze kromt haar ruggetje, staartje stijf achteruit en een kreuntje: ze probeert te poepen. Het zou waarschijnlijk ook gelukt zijn als Zarah niet toegesneld was op de geur om snel het poepje onder haar kontje weg te likken.
Vervolgens wordt Inno weer eens wakker, gaat zitten (dat kon ze tot voor kort ook helemaal nog niet zo goed) en kijkt rond. Zet vervolgens een paar pasjes richting kranten (te weinig pasjes natuurlijk) en gaat een beetje door de achter pootjes. Ik ben nog even te suf om te bedenken dat ze gewoon haar eerste plas doet voor mijn neus. En ook gelijk al een poging tot zindelijkheid met die paar pasjes richting krant en uit het nest dus!

In een paar uur tijd van doedelige pup naar mini-hondje! Oei, dat wordt werken voor mij. Allereerst maar de boel verschonen en een kleiner deel van de werpkist tot nest maken met kleed, kussens en beer. Duidelijk onderscheid is nu belangrijk, tussen nest en openbaar puppie toilet. Ik ben benieuwd hoeveel er nu uitkomt op een dag. Gelukkig heb ik veel kranten. Donaties van familie en buren en vrienden van die familie. Allen nog veel dank daarvoor! Nu ga ik het hard nodig hebben.

En Zarah.... die vind het best! Zij krijgt nu minder werk te doen.
En daarom neemt ze het er maar weer eens van. Hup, lekker kroelen met de buik omhoog!

ps. Ik betrap net Innocence op nog een echt hondengedrag: ze krabbelt met haar achterpootje achter haar oren!
Ze schrok er bijna zelf van: hé, wat doe ik nu, dat is handig!

Flesje

2010-01-15T13:29:00.000-08:00

Vandaag heb ik met Karla besproken wanneer Innocence haar eerste vlees en brokjes mag gaan proberen.
Nog even wachten want dat begint met 3 weken. Dat worden vast leuke foto's met een bekkie onder de natte brokjes prut!

Ik mocht al wel beginnen met wat puppiemelk uit een flesje te geven. Niet omdat ze iets te kort komt, ze is al behoorlijk zwaar voor haar leeftijd (vanochtend 2110 gram), maar voor het positieve contact tussen mens en hond.
Nou dat laat ik me geen twee keer zeggen, dus ik gelijk in alle gebruiksaanwijzingen van melkpoeder en flesje gedoken. Flesje schoonkoken, vullen met water en poeder in goede verhouding, water goede temperatuur enz. Wat een gedoe!
Na een hele poos had ik het voorelkaar. Zarah uit de buurt gehouden en met het flesje de werpkist in.
Helemaal niet makkelijk voor een leek hoor! Alleen het begin al: hoe pak je een friemelpup op met één hand. In de andere heb ik namelijk de fles, die ik niet kan neer zetten, want anders zitten er natuurlijk gelijk haren en/of vuil aan het speentje, wat net is schoongekookt. Uiteindelijk krijg ik het voor elkaar en Inno ligt op mijn schoot en ik kan de tut voor haar mond houden. Ze lebbert er wat aan maar zuigen ho maar. Ik probeer er een druppel uit te halen om haar te laten ruiken/proeven dat er wat lekkers in zit. Maar overal lijkt wel melk aan te komen zitten, behalve aan het tuitje.
Ik probeer van alles en Inno wil best wat knabbelen en sabbelen, maar ze drinkt niet. Op een gegeven moment gaat ze op haar rug liggen en tot mijn verbijstering valt ze met open mond zo in slaap! Wel erg schattig!
Afijn, mijn dikke pup was gewoon al volgedronken en wilde eigenlijk gewoon lekker knus bij mij liggen slapen.
Dus het positieve contact tussen mens en pup waar het om ging zit in ieder geval wel goed. Ze voelt zich zo geborgen op mijn schoot, dat ze in een zeer kwetsbaar standje zo in slaap valt.
Uiteraard had ik geen fototoestel binnen handbereik, maar op de volgende fotootjes lag ze ook wel lekker te slapen!

Knus

2010-01-14T12:20:00.001-08:00

Ach ja, Innocence is nu eenmaal enigst kind. Dus probeer je een klein beetje een nest vol puppies te imiteren.
Dus begin je met een beer. Dan komt er het lichtblauwe bonte-spele-ding van Zarah en Sofie bij. En toen bedacht ik me dat ik nog van die ecru kleine kussentjes van langharig bont heb. Dus nu heeft ze een heel nestje vol nep-broertjes en zusjes. En Inno geniet daar echt van. Ze zoekt de bonte vriendjes altijd op als ze gaat slapen.

Uiteraard zijn levende wezens veel belangrijker voor kleine Innocence. En omdat haar hersens steeds meer signalen snappen (geur van mama en mensen; vage bewegende vlekken betekenen meestal de komst van een levend wezen) zoekt ze mij, René of haar moeder snel op als we in de buurt zijn.

Lief

2010-01-13T10:15:00.001-08:00

Zarah en Innocence gaan steeds inniger met elkaar om. Nu Inno de wereld meer aan het ondekken is, is ze zich ook zeker meer bewust van haar moedertje. Ze wil best die neus die haar altijd likt eens van dichterbij bekijken en besnuffelen. Ook Zaar heeft wel wat meer geduld met haar pup en is soms ook wel nieuwsgierig naar dat wezentje wat altijd uit haar tepels drinkt. Alsof ze een beetje in de gaten krijgt dat het beestje eigenlijk gewoon een hond is, een berner sennen net als zijzelf.
Dit wederzijds gedrag levert erg vertederende taferelen op. Gelukkig heb ik er een aantal kunnen vastleggen. Ze kunnen zo lief doen met elkaar.

Wie ook weer erg lief doen met elkaar zijn Zarah en Sofie. Lekker als vanouds ligt Zaar op Soof haar kontje te slapen. 's Ochtends gaat Zarah ook met me mee om Sofie te halen van boven, waar ze in de huiskamer haar slaapplaats heeft. Helemaal blij zijn ze dan als ze elkaar weer zien. En ik ben dan ook blij, want onderlinge spanningen daar ben ik geen fan van...

Inno wil contact

2010-01-12T05:57:00.000-08:00

Onze Innocence begint zich geleidelijk aan meer bewust te worden van haar omgeving.
Dat is erg leuk, want ik hoor daar ook bij.
Tot nu toe als ze wakker werd, was het enige wat ze deed, al kruipend in een cirkeltje ruiken waar de tepels met melk te vinden waren. Als ze nu wakker wordt en ze ruikt de aanwezigheid van Zarah doet ze dat nog steeds, maar daarnaast zoekt ze ook contact met andere levende wezens. Naast melk wordt ook geborgenheid en aandacht belangrijker voor haar. Als ze 's nachts wakker wordt en Zarah slaapt diep en heeft geen zin om weer als tapkast te fungeren, komt Innocence gelijk met een vaartje naar mij gestommeld. Ze heeft al door dat ik haar dan met een warme hand een beetje aai en krabbel achter haar oortjes of onder haar kinnetje. Dat vindt ze zichtbaar lekker. Ze piept niet meer en ontspant zich.

Bij het toedienen van de ontwormingsvloeistof gisteren had ik ook even een intens-contact-momentje met Innocence. Zarah lag heel ergens anders en had niks in de gaten, omdat Inno niet piepte. Zarah is nogal jaloers en dit komt helemaal tot uiting bij haar ene pup. Ze wil niet dat ik mijn aandacht aan de pup geef (maar alleen aan haar) en ze wil ook niet dat ik te close ben met haar pup (dat mag zij alleen maar zijn). Jaloers op twee manieren dus. En als ze merkt dat ik Inno oppak (om te wegen bv) jankt ze net zolang tot ik haar weer bij d'r zet of als ze er bij kan duwt ze haar neus ertussen of begint Inno fanatiek te likken.
Maar ze was er dus even niet bij en dus was ik even met Innocence alleen. Dat vond die kleine zichtbaar helemaal niet erg en ze dommelde lekker in mijn armen terwijl ik haar kriebelde, aaide en hen en weer wiegde. Ik heb ook zo mijn knuffelgeluidjes en die gebruik ik nu ook bij haar. Ik weet van Bert en Karla, dat die ook zulke geluidjes hebben voor de pups en het is erg ontroerend te zien dat als ze die nu ten gehore brengen bij Zarah of Sofie, die ze gelijk herkennen en helemaal enthousiast worden.

Oei en dit is nog maar het prille begin. Inno wordt vast een enorme knuffelhond!

Standjes

2010-01-10T10:37:00.001-08:00

Dit onderwerp behoeft weinig woorden. Het is jammer dat ik de versie waarbij ze ligt te drinken met de blote witte buik naar boven nog niet heb kunnen vastleggen. Maar het is altijd een lust voor het oog om te zien hoe Innocence haar kleine lijfje in allerlei bochten wringt om dat heerlijke vocht uit die tepels te sabbelen.

LAATSTE NIEUWS: ze heeft haar oogjes al een beetje open!!!!

Snel of niet snel

2010-01-09T08:27:00.000-08:00

Wat zit een mens toch weer ingewikkeld in elkaar. Als je aan mij vraagt hoe het gaat met Innocence zal ik spontaan zeggen: "prima hoor. Ze groeit als kool; het gaat allemaal veel te snel, ze is alweer 12 dagen oud! " Maar als ik zo bij haar zit dan zit ik maar te hopen dat ze haar oogjes open doet. Ik verheug me erin dat ze al zo groot is en vind het prachtig dat ze al bijna kan lopen, dat de stand en bewegingen in haar pootjes al goed zijn maar alleen de spierkracht is nog niet voldoende.
Dat is toch gek!? Eigenlijk zou ik moeten hopen dat ze nog lang niet gaat lopen en moet ik het moment vrezen dat ik voor het eerst open oogjes zal zien!
Want het gaat toch veel te snel? Hoe sneller het gaat hoe minder lang ik er van zal kunnen genieten.

Er zit maar een ding op, gewoon genieten van de kleine prul en elke ontwikkelingsfase goed in me op nemen en niks missen.
Daar doe ik dan ook mijn best voor. Maar het gewone leven begint weer een beetje vorm te krijgen. Grote schoonmaak in huis Boris, sneeuw ruimen, kerstspullen allemaal weghalen, eigen huis schreeuwt ook om weer eens goed gepoetst te worden en mijn verenigingsleven begint ook weer. Vergaderingen en etentjes luiden een nieuw seizoen in van mijn koor en het kerstmarkt-atelier. Gelukkig is René er ook om af en toe een oogje op moeder en pup te houden. En gelukkig kan hij er ook erg van genieten!

Poepverhaaltje

2010-01-08T08:24:00.000-08:00

Een klein pupje van anderhalve week oud, heeft maar een doel in z'n leventje: melk drinken. Voor de rest slaapt het en probeert dat zo comfortabel mogelijk te doen, lekker warm dus. Ontbreekt het aan melk of comfort dan huilt het.
Daar reageert moeders op en komt snel naar de pup. Wat is het? Ah, het heeft dorst.
Terwijl het pupje drinkt gaat mama aan de schoonmaak. Dat gaat er niet zachtzinnig aan toe. Soms hangt de pup half in de lucht terwijl de moederneus onder z'n kontje zit om goed alles te kunnen likken. Door dat gelik over kontje en buik komen bij de pup de darmen in werking wat resulteert in een poepje en plasje. (Zonder dat zou de pup niet zelfstandig kunnen poepen de eerste weken!) Dat wat er uit het achterwerkje van de pup komt, wordt gelijk weer opgeruimd door de teef. Mmmm lekker!
Het is een heus voedselketen! Pup drinkt uit tepel, dat via maag en darmpjes weer naar buiten komt en door de moederteef wordt opgegeten die dat weer gebruikt als voedsel waarmee ze weer haar melk kan produceren. Grappig he?
Vooral als je het onder je ogen ziet gebeuren, waarbij pup en moeder in een cirkeltje liggen: kopje om tepel, neus bij kontje.

Die prachtige uitspraak van Jan Wolkers (in de natuurserie: de achtertuin van Jan Wolkers) is hier ook weer echt van toepassing: "Wat zit de natuur toch leuk in elkaar!"

Een piepje

2010-01-07T08:03:00.000-08:00

Wat een mooie foto van onze Zarah is dit. Heel haar kop is een en al oplettend-heid.
Ze zit aan een kant van het bed en aan de andere kant staat de werpkist met daarin de kleine Innocence. Je raadt het waarschijnlijk al: Inno slaakte een piep. Daarom kijkt onze Zaar zo. Wat is er met mijn pup. Moet ik er heen? Moet ik haar redden? Wil ze drinken?
Het is prachtig om te zien hoe belangrijk dat voor haar is. Als Innocence alleen in de kist ligt en begint te kreunen en piepen zie je Zarah in een soort snelle tijgersluipgang op haar af rennen. Meestal blijft ze dan nog even voor of half in de kist staan en begint mee te piepen, alsof ze wil zeggen: wat is er met mijn pup, help, wat moet ik nou doen?
Ook mooi is het hoe ze mij daar dan in betrekt. Als we samen bij de kist staan en Inno geeft een piep kijkt Zarah eerst aandachtig naar haar kind (ik ook) en daarna kijkt ze mij aan (en ik haar). Ik zeg dan tegen haar zoiets van: wat is er nou met je pupje? En dan kijken we allebei weer naar Inno. Als ze daarna dan stil blijft liggen slapen , kijken Zaar en ik elkaar weer aan en zeg ik: loos alarm, ze ligt al weer lekker. En dan gaan we saampjes stilletjes weg om de baby lekker te laten slapen.
Lief he?

Sproetjes

2010-01-06T08:41:00.000-08:00

Als je dit close-upje zie van Innocence snap je gelijk de titel van deze blog-aflevering.
Het is zo komisch bij pupjes, dat ze altijd beginnen met een roze bekkie en dat ze daar allerlei vlekjes op krijgen. Het wisselt gewoon bijna elke dag. En als er dan zo'n sproet op een neus ontstaat, moet je niet denken dat die blijft, want hij kan heel goed ook weer verdwijnen. Volgens mij is Inno er ook vroeg bij met haar zwarte plekjes. Zou dat er op wijzen dat ze een behoorlijk donker snuitje gaat krijgen? Ze krijgt in ieder geval een komische tekening. Niet zo doorsnee recht, maar met een orginele vorm. Maar het blijft gokken voor mij hoe dat zich zal ontwikkelen.

Een dag of twee terug moest ik ineens erg lachen toen ik haar koppie 's ochtends bestudeerde. De vlekjes onder haar neusje hadden een hitler-snorretje gevormd. Nu is dat (zoals je ziet op bovenstaande foto) al niet zo opvallend meer, ze zijn al wat brokkeliger geworden.

Onze Boris, de reu waar ons vakantiehuis naar vernoemd is, was een enorme imposante reu, met schattige sproeten op zijn neus.
Berner-kenners vinden het meestal afgrijselijk, maar ik vind het ontroerend. Kijk zelf maar eens hoe leuk dat staat op zo'n enorme reu:

Mooie meiden

2010-01-05T04:18:00.000-08:00

Gisteren kwam ik er even niet toe een blog te schrijven. Het was een beetje een 'off-day' voor mij.
's Ochtends ging ineens het licht uit. Ohhhh, gatver, dacht ik. Het electriciteitsbedrijf had lang geleden aangekondigd dat er een paar uur geen stroom zou zijn begin januari ergens. Dat was gisteren dus.
Normaal gesproken zal me dat een rotzorg zijn, maar nu ben ik erg afhankelijk van stroom om die kleine pup warm te houden. Het enige wat ik kon doen was het oliekacheltje erbij zetten en Zarah haar plicht als moeder laten doen en Innocence met haar eigen lijf warm te laten houden.
Het ging allemaal prima, maar het heeft me van half 9 tot 12 zoet gehouden. Honden op bed gezet in de dekens, constant in de gaten houden want Zarah kan in een fanatieke likbui het kleintje zo met een duw van haar neus het bed af duwen.
Ik was erg stijf, koud en niet erg vrolijk na die ochtend.

Vandaag gaat het beter. De zon schijnt weer stralend, het is erg koud (rond het vriespunt nu met zon, maar vannacht -17 graden!) en Zarah en Sofie zijn even lekker buiten. Ik heb wat leuke foto's gemaakt van alle meisjes. Vooral het portret van Zarah is erg mooi geworden (zie laatste foto bij deze blog).
Het is ook fijn te zien dat Sofie zich schikt in de situatie en dat Zarah er weer vertrouwen in heeft.
Wel lekker saampjes buiten en een klein wandelingetje maken, maar Sofie blijft op gepaste afstand binnen en komt zeker niet meer in de kraamkamer. Rust in de tent dus.

Zon!

2010-01-03T08:06:00.000-08:00

Vandaag hadden we een lekkere zonnige start. In de 'kraamkamer' scheen een heerlijk ochtendzonnetje. Ideaal om wat foto's van onze kleine schoonheid te maken. Dus heb ik Innocence op bed gezet en de hoffotograaf (René) gevraagd wat plaatjes te schieten van haar mooie koppie.
De resultaten zijn erg leuk, zoals je kunt zien. Vooral met moeder Zaar erbij ook weer erg vertederend.

Ons kleine troeltje heeft haar gewicht ook mooi volgens het boekje gehaald. Na een week moest ze het dubbele wegen van haar geboortegewicht. Nu dat haalt ze met glans. Vanochtend was ze 974 gram en bij haar geboorte 465. Dus morgen gaat ze over het gewenste gewicht, want er komt per nacht zo'n 100 gram bij.

Vriendje

2010-01-02T09:32:00.001-08:00

Vandaag was ik voor het eerst weer eens 'onder de mensen'. Na zoveel dagen al op Zarah en Inno te hebben gepast, nam René even de honneurs waar. Ik ging gewoon even een boodschapje doen. Niet dat ik zoveel nodig had, maar ik wilde er even uit.

Ach ja, en dan loop ik in de Super-U en dan denk ik bij het eerste schap wat er staat gelijk aan Inno. Een heleboel pluche beesten zaten mij aan te staren. En één beer was nu precies een geschikt substituut voor een broertje of zusje voor Inno. Lekker zacht, geen frutsels er aan en super lichtgewicht. Dus ik ging overstag en kocht voor Innocence haar eerste kadootje.

Thuis gelijk bij het slapende pupje gelegd en toen ze daar knorrend wakker van werd, schommelde ze slaperig naar de beer toe, duwde haar neus er hier en daar eens in (helaas, geen tepels!) en plofte toen met haar kopje over de berenarm weer met een kreuntje in slaap. Inno heeft de beer als vriendje geadopteerd.

Zarah moest wel even wennen aan die rare indringer in haar nest. Gauw bij Innocence gekropen om te laten zien, dat de moeder toch nog altijd het belangrijkst is voor een pup. Dus Inno gelijk maar weer aan de tap, want dat is toch wel het allerlekkerste van de hele wereld!

Nieuwjaar

2010-01-01T08:06:00.000-08:00

Onze Innocence is vannacht weer behoorlijk gegroeid. Ze weegt nu al 668 gram, gisteren was dat 588 gram.
Gisteravond had ik haar uit nieuwsgierigheid nog een keer gewogen en toen waren er nog maar 9 gram bij. Het meeste groeit ze dus 's nachts, dat had ik niet verwacht.

Vanochtend hebben we met z'n allen het nieuwjaarsconcert gekeken. Onze huiskamer is boven en de "kraamkamer" is naast de keuken beneden. Daarom hadden we voor deze speciale gelegenheid de stoute schoenen aan getrokken en pup en moeder mee genomen naar boven. Inno op een vachtje voor de houtkachel, Zaar erbij, Sofie op afstand erbij, oliebollen en de vrolijke deuntjes van Strauss op de achtergrond. Dat was erg geslaagd.
Alleen was het op het laatst toch iets te vooruitstrevend wat Zarah betreft, dat Sofie zo dichtbij kwam. Er was aldoor al spanning als ze haar neus liet zien in de kraamkamer, maar nu ze uit nieuwsgierigheid iets te dicht bij haar pup kwam, heeft Zarah haar toch even laten weten dat dat niet de bedoeling was.

's Middags kregen we de eerste echte kraamvisite. Onze franse buren wilde dit kleine wondertje graag even bekijken. Dat mocht maar heel stil en heel voorzichtig. Dat ging heel goed. Zarah wilde de hele tijd met ze knuffelen en ondertussen mocht de visite dan best even over haar heen in de werpkist haar pupje bekijken.
Toen we daarna even wat zaten te drinken ging het weer mis tussen Sofie en Zarah.
We hadden Sofie boven gelaten, omdat Zarah al genoeg stress had door de visite. Maar toen Zarah haar pup lag te zogen, haalde we Sofie maar even bij ons, die wordt anders wel erg verwaarloosd. Maar Zarah was ineens weer te voorschijn gekomen, liep de (kleine) kamer in en Sofie viel haar gelijk aan. Waarschijnlijk voelde ze zich gelijk bedreigd door Zarah en schoot gelijk maar in de verdediging. Dat was wel wat heftig, zoals dat altijd zo is in een kleine ruimte, onder tafel en in een nauw hoekje. Gelukkig niks gebeurd, niet eens een glas gebroken of zo!

Jammer dat die spanning er is. Dat maakt de aanwezigheid van Innocence in ons midden iets gecompliceerder.
Maar de voorspelling is dat het over een week of drie allemaal goed zal gaan. In de natuur laat de wolf haar pups dan ook voor het eerst aan de roedel zien. Ben benieuwd....

Hieronder nog een foto van Zaar en mij op het bed naast de werpkist waar Innocence in ligt te slapen. Samen kijken we naar haar. Zarah zoekt me vaak op om even innig contact te hebben. Alsof ze toch een beetje steun of troost of zo zoekt.
Nou die kan ze bij mij krijgen hoor!

Schrok-op!

2009-12-31T08:31:00.000-08:00

Ons kleine Innocence-je is al niet meer zo klein. Het jonge dametje lust er wel pap van.
Met 10 tepels vol lekkere melk tot je beschikking zou je denken dat je er wel eens genoeg van krijgt. Maar Inno niet hoor. Ze kroelt van tiet naar tiet en ligt een groot deel van de dag te drinken. Ze sabbelt wat af. In haar slaap gaat ze gewoon verder: of ze valt in slaap met de tepel nog in haar bekje of ze droomt van lekker sabbelen en maakt zuig geluidjes en bewegingen.
Wat een leven, he! Een ware 'melk-o-list'!

En ze groeit daardoor heel snel. Vandaag al weer 58 gram erbij...

Op de foto ziet Zarah's buik er nog gek uit. Dat is het geschoren deel van haar buik, met de gezwollen tepels waartussen een hechting zit. De haren beginnen al weer te groeien hoor, en het gaat prima met haar!

Roze wolkjes

2009-12-30T09:05:00.000-08:00

Het gaat hartstikke goed met moeder en dochter.
Innocence groeit lekker, vanochtend woog ze 530 gram, weer 40 gram meer dan gisteren. Zarah eet ook al weer brokjes en ziet er een stuk lekkerder uit. Geen plofbuik meer en geen angstoogjes.

Zarah is een voorbeeldige mama. Innocence hoeft maar te piepen en gelijk vliegt ze er heen om te inspecteren wat er loos is. Het gevaar in het begin is altijd dat moeders met haar grote zware lijf op een pup gaat zitten en deze verstikt. Ik geloof dat Zarah, doordat ze maar één pupje heeft, zo voorzichtig met Inno is, dat ze dat nooit zou doen. Soms pak ik Innocence even op als Zaar het niet in de gaten heeft. Als ze dan merkt dat Inno niet ergens onder haar ligt te kroelen, is ze lichtelijk in paniek en begint gelijk te janken. Dan duw ik de hummel onder haar neus en begint ze haar gelijk te likken, alsof ze haar uren gemist heeft.
Zo schattig allemaal!

Je kan er uren naar kijken. Als Innocence even alleen is gelaten door Zarah, ziet ze er enorm breekbaar uit zo in haar eentje op het kleed in de werpkist. Vandaar dat we af en toe maar een substituut zusje/broertje bij haar neerleggen (zie de eerste foto bij deze blog).
Als ze dan in de gaten krijgt dat ze alleen is of als ze dorst krijgt en klaaglijk jankt en Zarah komt haar "redden", dan zijn de tafrelen helemaal vertederend. Zaar knuffelt dan echt met Inno en doet alles om haar weer op haar gemak te krijgen.
Ik hoop er een dezer dagen filmpjes van te kunnen maken...

Bizar dat dit prulletje nog maar zo kort op de wereld is en dat het allemaal leeft en het doet. Dat ben ik me nu nog steeds erg bewust door alles wat er met de rest van de pups is gebeurd.
Zo fijn dat Innocence er is, fijn voor Zaar en fijn voor mij!

Van 11 naar 1

2009-12-29T06:51:00.000-08:00

Zarah is bevallen. We hebben saampjes heel wat meegemaakt de afgelopen 2 dagen. We hebben ervaren hoe hard en meedogenloos de natuur is, maar ook hoe mooi en vertederend.
Het begon dus allemaal tweede kerstdag, tijdens het kerstdiner. Temperatuur gedaald. Bert gebeld en die kwam zondagochtend 27 dec hier. De dag verliep redelijk rustig voor Zarah, tegen de avond begon de onrust weer te komen. Hijgen, zuchten en niet weten hoe te liggen met de dikke gevoelige buik. Om ongeveer 24.00 uur braken haar vliezen. Natuurlijk toen ze op mijn bed lag. Dekbed nat, matras nat...
Daarna weer wachten wachten en nog eens wachten. Bert was nog even wat gaan slapen. Om ongeveer half drie kromde Zaar haar rug en slaakte een klaaglijke kreun. Haar eerste wee. Ik heb Bert erbij gehaald en toen samen weer wachten. Hij zei nog tegen me: "Dat is nu honden fokken. Wachten, wachten en nog eens wachten."
Zarah had geen beste weëen, het waren er niet echt veel, onregelmatig en maar een enkeling was erg krachtig. Daardoor duurde het lang voor er een pup kwam. En toen Bert hem er uiteindelijk uit had weten te trekken, gepaard gaand met een enorme schreeuw van Zarah, was het geen fijn gezicht. Het vlies om de pup was erg zwart en de pup kwam er geheel levenloos uit. Bert heeft nog geprobeerd om er leven in te wrijven, maar het was al te lang dood.

Voor iemand die nog nooit een geboorte "live" heeft gezien is het niet echt fijn als het een doodgeboren exemplaar wordt. Maar goed, het was nog lang niet het einde van het werpen der pups, dus we hielden de moed er in.
En weer wachten dus. Ook nu waren er erg weinig weëen, het duurde veel te lang. Na anderhalf uur hebben we haar buiten een rondje laten lopen. Dat hielp wel iets, maar al snel werden de kracht en frequentie van de weeën weer minder. Toen heeft Bert een injectie met wee-opwekkend middel ingespoten. Dat had wel zichtbaar effect. Na een serie weeën voelden we pootjes naar buiten komen. Stuitligging. Dat hoeft geen probleem te zijn bij honden. Maar het duurde veel te lang. Dus hebben we ons best gedaan het eruit te trekken, maar het lukte niet, het zat te ver. Tijd voor drastische maatregelen!

Bert ging de auto klaarzetten (deze stond nog boven op onze berg i.v.m. de sneeuw), mijn schoonzusje Marjan lette even op Zarah en ik ging de dierenarts bellen. Met deze arts in Xertigny (plaatsje op 15 min rijden afstand, had mij op het hart gedrukt dat mocht het verkeerd gaan ik altijd kon bellen, ook 's nachts en op feestdagen. Tot mijn afgrijzen, vertelde ze me geen keizersnede te kunnen doen omdat ze geen assistente had i.v.m. de feestdagen. Ze verwees me bloedleuk door naar de grote praktijk in Epinal (dik half uur rijden, bijna 40 km), waar ik ook voor de echo geweest was. Ik heb haar afgekapt en heb snel de dierenarts van Bains-les-bains gebeld, zo'n 22 kilometer hier vandaan. Die zouden er ook altijd zijn voor je, had mijn Franse buurman wel eens gezegd. Ik kreeg de oude dr Rapin aan de lijn, die me wat gerichte vragen stelde en kortaf mededeelde dat ik maar snel naar de praktijk moest komen. Dus ik snel naar Zarah om haar in de auto te zetten. Tot mijn schrik hing daar de pup al in zijn vlies uit Zarah haar kontje te bungelen. Ik trok hem er snel uit, verwijderde het vlies en begon hem droog te wrijven. Maar mijn angst werd al snel bevestigd, ook dit hummeltje was dood. Ook nu heeft Bert weer een poging gedaan het tot leven te wekken, maar helaas.

Dus werd de rit naar Bains-les-bains iets minder gehaast, maar toch enerverend. Zarah kreeg weer weeën van het schommelen van de auto en ik kon heel moeilijk bekijken of er ook daadwerkelijk iets uitkwam. Dan duurt zo'n rit erg lang. Eindelijk waren we er en ik spurtte met Zarah naar binnen. Daar stonden twee dames. Ik stelde me voor en ze zeiden me op de hoogte te zijn. Ik nog een keer vertellen hoe het zat. Toen ging er eentje bellen. Toen kwam ze met het verhaal, dat we Zarah maar moesten geven, dat ze haar een uur zouden observeren en dan beslissen of ze dan toch een keizersnee zou moeten hebben.
"Oh nee", zei Bert", ik laat deze hond geen seconde in de steek. Ik weer uitleggen dat er gelijk een keizersnede moest worden uitgevoerd omdat de meneer die bij mij was de fokker is van de hond en dat hij had geanalyseerd dat het de enige oplossing was en dat hij al vele jaren ervaring had met Berners.
Toen kwam de aap uit de mouw: er was voorlopig geen arts beschikbaar. Die zaten bij de varkens, ook een spoedje. En die dames maar zuchten, alsof zij het toch wel het zwaarste hadden met zulke lastige klanten.

Toen nam ik het heft in handen. Mijn arme Zaar stond naast me heel ongelukkig en bijna getraumatiseerd te zijn en voor haar welzijn moest ik nu handelen. Ik heb de dames bijna opgedragen gelijk die praktijk in Epinal te bellen en te zeggen dat ik er aankwam. Gelukkig deden ze het zonder morren.
En Bert, ik en arme Zaar weer de auto in. Wat een lange rit leek dat!
Uiteindelijk arriveerden we bij de kliniek en daar stond al snel de arts voor onze neus die fantastisch was in alle opzichten. Hij begreep ons verhaal al snel en bevestigde onze conclusie dat een keizersnee het enige juiste was om te gaan doen. Hij kon ook wat Engels en daardoor kon Bert ook zelf met hem communiceren. Hij was ook heel goed met Zarah, gaf haar een geruststellende knuffel en ze liep vol vertrouwen met hem mee. De operatie startte gelijk en wij mochten meekijken via een rond raam in de deur. Bert wil altijd of aanwezig zijn bij de operatie of kunnen meekijken, zo heeft hij wel eens enorme missers van artsen die zaten te prutsen kunnen voorkomen!

Bert roemde de arts en assistente in alle toonaarden. Keurig werk, zeer professioneel en netjes en zorgzaam tot in de details. Hij overtuigde me dat het erg interessant was en helemaal niet naar of eng om naar te kijken. Dat klopte en ik verbaasde me erover hoe goed ik er tegen kon. Wat we zagen, was overigens niet leuk om te zien. De een na de andere dode pup kwam er uit. Tot er ineens een piep-geluid uit de operatie zaal kwam. Dat was het heerlijkste geluid wat ik in tijden gehoord had!

Ineens liep Bert met grote stappen naar binnen en hielp de assistente met een poging om twee pups weer tot leven te wekken. Hij vroeg me een handdoek die we zelf hadden meegenomen te pakken. Toen ik me ook in de operatiekamer begaf om hem die te geven, kreeg ik ook een pup in handen, met de mededeling, dat ik heel hard over die pup moest wrijven, om te proberen het te redden.
Daar sta je dan voor je gevoel een pasgeborene te mishandelen, terwijl een meter van je vandaan je lieve Zaar ligt met haar hele baarmoeder uit haar lijf en een opengesneden buik. Het is bijzonder zo veel als een mens aankan op zo'n moment...

En het resultaat heb je al kunnen lezen in de kop en voelde je dus al aankomen: één pupje heeft het overleefd!
Het waren 7 pups in totaal. 6 teefjes en 1 reu. Prachtig getekende flinke pups. Oorzaak van deze ellende onbekend. Zaar heeft te lang gewacht met de pups aan de buitenwereld over te laten. Waarom?

Ik zit hier nu naast de werpbak en daarin ligt Zarah die als een zeer trotse moeder haar lieve vertederende pupje zit te likken.
Ik ben vreselijk blij en gelukkig dat Zarah haar moedergevoelens op een pupje kan uitleven, ook al is het er maar een. Die kleine krijgt heel wat te verwerken, maar krijgt dan ook 10 volle tepels met lekkere melk er voor terug en heeeeeeel veel liefde.

Ik had vele namen bedacht voor dit nestje wat met de letter i moet beginnen. Door alle gebeurtenissen, was uiteindelijk de naam snel gevonden voor dit mooie meisje. Innocence.

De foto's van dit wondertje der natuur spreken voor zich...

Het begint!

2009-12-27T07:29:00.000-08:00

Het is zondag 27 dec, 16.30. Bert ligt in huis Boris te slapen.
Gisteravond heb ik Karla en Bert gebeld om te zeggen dat het er wel erg op leek dat het baren begon. Zarah's temperatuur was een halve dag lang gezakt naar 37,2 graden en ze was heel onrustig. Hijgen, kreunen en niet weten waar ze en hoe ze moest liggen. De pups waren anderhalve dag ervoor al ingedaald. Dat kun je zien doordat haar buik veel lager hangt en op haar rug ineens heel goed de ribben te voelen zijn. Vera, mijn nichtje die hier voor het kerstfeest is, had het ook al gezien: 'De vorm van haar rug en buik is heel anders geworden!" Dat had ze dus heel goed gezien.
Afijn, reden genoeg voor Bert om na een klein uurtje slapen, in de auto te stappen en om een uur of 12 hier naar toe te komen rijden.

Zarah en ik hebben een woelige nacht gehad. Ze heeft maar een keer of 4 een klein kwartiertje geslapen en voor de rest alleen maar gekreund, gesteund, gegraven en veel steun bij mij gezocht. Toen Bert hier was om een uur of 9, was ze net een beetje rustig. Haar temperatuur was weer wat omhoog en meer richting normale waarde.

Dus nu is het wachten. Bert en ik hebben vanmiddag wat slaap ingehaald, omdat we verwachten dat het vannacht zal gaan gebeuren. Ze begint nu al weer meer te hijgen en te graven.

Op de foto Zarah op bed naast de werpkist.
Volgende blog hoop ik met pup-nieuws!

Bert op bezoek

2009-12-24T08:08:00.000-08:00

Er komt heel veel bij kijken als je hond pupjes moet krijgen. Daarom is Bert (Rodink van kennel Het Rijkenspark) dinsdag al een keertje naar Frankrijk toe komen rijden met een auto vol kraamspullen: werpkist, warmtelampen, hondenkleedjes, kranten, heel veel medicijnen voor als er wat mis gaat tijdens de bevalling en daarna met moeder of pups, preventieve medicijnen, voer, handdoeken, enz enz.
En dan hebben we nog van alles bedacht wat hij mee moet nemen als Zarah aan het bevallen is, zoals een goede weegschaal om de pups te wegen.

Het was voor Zarah echt een feestje om Bert weer te zien. Ze is dol op hem. Zelfs met haar dikke, zware buik sprong ze gelijk als piepend tegen hem op om hem te begroeten, waarna ze een hele tijd niet van zijn zijde week.
Fijn is dat om te zien dat ze zo verknocht is aan hem. Dat zit dus wel goed als ze met haar pups weer naar Dalfsen gaat en er een aantal weekjes moet blijven. Ik zal haar waarschijnlijk veel meer missen dan zij mij...

Bert heeft de werpkist bij ons in elkaar gezet en alles uitgelegd en voorbereid. Doordat het weer niet "je-van-het" was is hij ook maar een nachtje blijven slapen. Dus hebben we lekker tijdens een dineetje en de koffie lekker over alles rondom bevallen en zo gesproken. Dan komen er leuke verhalen boven. Zo blijkt de moeder van onze Sofie -Genny- een bijzondere plaats voor een van haar nestjes te hebben bedacht. Ze zat in de laatste dagen van haar zwangerschap, toen Karla en Bert haar nog even buiten lieten voor haar behoeften. Toen ze haar weer naar binnen wilden halen, was ze verdwenen. Na enig zoekwerk vonden ze een groot vers gegraven gat naast een houten chalet wat ze in de tuin hebben staan. Ze had zichzelf een enorm nest gegraven onder het chalet.
"Ja", zei Bert, "en probeer die er dan maar weer eens onder uit te halen! Ik moest het gat eerst groter graven, er zelf onder kruipen en haar stukje voor stukje er onder vandaan sleuren." De boodschap van Bert was duidelijk: laat Zarah vlak voor haar bevalling niet zonder toezicht buiten rondlopen. Geen haar op mijn hoofd die daar meer aan denkt.

Vannacht heb ik voor het eerst bij haar geslapen, beneden in de eetkamer die nu is omgebouwd tot kraamkamer.
Ze zucht en kreunt veel en zoekt 's nachts steun bij me. Ze sliep dan ook lekker af en toe op bed, dat mag nu wel van mij.

Ik neem ook drie keer per dag haar temperatuur op. Ze zit op een vrij laag gemiddelde: 37,7 graden. (Berners zitten meestal rond de 38 of hoger.)
Zo gauw het een hele graad of meer ineens daalt, gaat het allemaal beginnen. Dan bel ik Bert en Karla weer en komt een van hun naar frankrijk gereden. Als haar temperatuur dan weer stijgt zal de eerste pup binnen 24 uur komen.

Dus vol spanning bekijk ik het babythermometertje als hij bliebt omdat hij klaar is met meten. Ik krijg vast gelijk een hartklopping en vlinders in mijn buik als ik er 36, 7 op minder op zal lezen...

Op de foto Zaar van boven, aan haar ronde rug en bolle buik zie je de grote hoeveelheid pups af. En een detail van de bolle buik met een al behoorlijk opgezwollen tepel. Dat er maar lekker veel melk uit mag komen!

11 pups?

2009-12-16T09:13:00.000-08:00

Ze is al weer 7 weken zwanger. Wat gaat het snel zeg!
Gisteren was een belangrijke dag. Ik moest namelijk haar omvang meten om vervolgens via een spannende formule te kunnen voorspellen hoeveel pups er gaan komen. Volgens Karla en Bert is het bijna altijd de juiste voorspelling.
Je neemt de beginomvang (70 cm), die trek je af van de omvang met 7 weken (96 cm!), dat is dus 26. En dat deel je door 2,5. Dan kom je op 10,4. Toen Karla dat hoorde zei ze gelijk dat het er dus waarschijnlijk 11 zouden worden.
11 PUPS!

Geen wonder dat ze al zo'n bolle buik heeft.
Zarah begint nu ook echt rekening te houden met haar buik. Springen doet ze nog nauwelijks, over een boomstam gaat ze met een pootje erop, wat ze anders deed met een hoge elegante sprong erover. Hard lopen wil ze alleen als het echt nodig is en niet meer voor de lol. Vandaag heb ik een lekkere wandeling gemaakt met een van de gasten die nu in huis Boris zijn. Deze mensen hebben 3 labradors. Een hele oude van 14,5 (!) die bleef lekker thuis, één van 2,5 en een pupje van 12 weken. Met die laatste twee gingen we lopen door de eerste sneeuw van dit jaar (niet veel, maar wel mooi!).
Nu zou je denken dat de pup het meest vermoeid zou zijn en achter zou blijven, maar het was Zaartje, die niet vooruit te branden was. Bij terugkomst was ze ook echt uitgeteld en zuchtte en kreunde. Gossie, je zal ook maar 11 pups mee moeten dragen...
En dan moet ze nog twee weken!

Op de site van Berner Sennen kennel De Hoge Veluwe zag ik bijgaande foto van een nest van 16 pups. Zoveel worden het er gelukkig niet.

Het gaat goed

2009-12-08T03:40:00.000-08:00

We zijn al weer 6 weken onderweg in dit avontuur. Zaartje krijgt al een behoorlijke buik.
Gisteren ben ik met haar naar de dierenarts geweest, die ook zal assisteren bij de bevalling als er iets mis dreigt te gaan.
Deze dierenarts heet Axelle en is een leuke, zachtaardige, kordate franse vrouw. Ze is erg lief met de honden en kan ze echt zo vol liefde aan staan te kijken en dan zeggen: 'Comme tu es belle ma coucou, comme tu es mignon!" (=wat ben je toch mooi, wat ben je toch een lievie). Dan krijg je wel gelijk het gevoel dat ze in goede handen zijn!

Ze vond dat Zarah in prima conditie was en was blij dat er zoveel pups in haar buik zaten. "Dat is fijn voor de bevalling", zei ze, "dan komen ze er lekker makkelijk uit. Als het er maar een paar zijn, komen ze er veel moeilijker uit, want dan worden ze veel te groot. Veel pups in één buikje blijven kleiner." Ze vond Zarah's buik ook al behoorlijk dik.

Omdat ik Zarah zo goed ken, kan ik zien dat ze nu anders loopt, haar buikt wiebelt al een beetje heen en weer. Maar als ze op haar rug ligt kan iedereen zien wat er aan de hand is: flink opgezwollen tepels en een lekkere ronde buik eronder.

Het gaat dus allemaal prima en zoals het hoort. Ben benieuwd hoeveel centimeter omvang ze donderdagochtend heeft.

Rust

2009-12-02T02:41:00.000-08:00

Na alle opwinding over de vaststelling van het feit dat Zarah echt een buikje vol pups heeft, is nu de tijd van rustig afwachten aangebroken. Alle planningen zijn doorgenomen met Karla en Bert. Voedselschema's doorgenomen (de pups in de buik moeten groeien, dus moet Zaar extra eten. Maar ze mogen niet te dik worden, want dan kunnen ze er niet makkelijk uitkomen), regelen van werpkisten die naar frankrijk moeten komen en nog veel meer. Ik moet tenslotte alles leren.

Zarah is duidelijk ook in afwachting. Ze voelt volgens mij heel goed wat dat er iets groots staat te gebeuren. Ze is erg rustig, heel aanhankelijk en wil niets liever dan de hele tijd bij mij zijn en gekuffeld worden. Zelfs tijdens wandelingen is ze erg mak en ook dan bedelt ze om mijn aandacht en knuffels. Dus zoals de foto's die ik net heb gemaakt laten zien, zal je haar voornamelijk in horizontale stand aantreffen de komende tijd.

Bij de dierenarts in Epinal, lag ze ook gelijk onder mijn stoeltje in de wachtkamer. Een vrolijk snuivende boxer-reu die ook de wachtkamer in kwam, moest met man en macht worden tegen gehouden om niet gelijk Zarah uit te dagen tot een lekker robbertje honds-spelen. Maar Zarah moest er niets van hebben: 'Nu even niet jonge man, daar heb ik nu geen zin in als a.s. mama'.
De dierenarts vond haar geweldig, in prima conditie en erg mooi. En dan bleef ze ook nog zo zoet stilstaan bij het maken van de scan. En we zijn toch wel zo'n half uur à 3 kwartier bezig geweest om alles goed te bekijken en alles aan mij uit te leggen.
Ik vond het erg leuk om mee te maken.
Toen ik vertelde over het contract wat ik heb met Karla en Bert voor Zarah en dat hun mij helemaal begeleiden in deze zwangerschap, was ze hoogst verbaast maar ook erg blij dat ze Zarah niet naar NL hadden gehaald voor de dekking en de hele zwangerschap en zo (dat zou namelijk veel te veel stress opleveren voor een teef om uit haar vertrouwde omgeving te worden gehaald tijdens zo'n enerverende periode). Toen ik zei dat Bert zelfs naar mij toekomt vanuit NL om me te helpen bij de bevalling, was ze helemaal perplex! 'Deze fokker heeft echt veel liefde voor zijn honden!' En dat had ze goed gezien!

Ondertussen ligt onze Zaar natuurlijk aan mijn voeten, onder het buro. Kopje om de tafelpot gedrapeerd en buikje omhoog.
Soms zou ik willen dat ik permanent het fototoestel bij me had, want dan kon ik hele series maken van leuke slaapstandjes. Die zullen ook nog wel in grote getalen volgen de komende tijd. Ben benieuwd hoe dat er uit ziet als ze een echt dikke buik heeft...

Nog een foto van de buik met dikke tepeltjes...

ZWANGER!!!!

2009-11-25T07:09:00.001-08:00

Net terug van het maken van een echoscopie van Zaartjes buikje (in Epinal).
We zijn in blijde verwachting. Haar hele buikje zit vol met pupjes. De arts verwacht dat het er 7, 8 of meer worden.
Hier een kiekje.
Ik vertel er later uitgebreider over...

Centimetertje erbij

2009-11-19T11:32:00.000-08:00

Het gaat niet snel, maar toch wel weer een beetje meer omvang.

Het leventje van Zarah gaat gewoon z'n gangetje. 's Ochtends relaxed uitslapen, nadat de baasjes zijn opgestaan en een paar knuffels hebben uitgedeeld weten de dametjes dat het nog wel even duurt tot er gewandeld en gegeten gaat worden. Dus rekken ze zich even uit en gaan gewoon lekker verder met doezelen in het ochtendzonnetje op de bank, in de luie stoel of op een favoriet plekje op de grond.
Dan komt een van de baasjes de honden roepen en gaan ze pret maken. Lekker wandelen, rennen en vooral veel snuffelen en sporen zoeken. Poepje en plasje en dan weer naar huis, waar een lekkere bak brokken wordt geserveerd.
Dan is het weer uitrusten geblazen van al deze inspanningen.
Als dan na allerlei bezigheden de baasjes ook aan tafel gaan (vandaag was dat weer eens buiten in het zonnetje! 19 november!!! Lees de gewone blog) is het opletten geblazen: een strategisch plekje onder tafel opzoeken en hopen dat er wat naar beneden valt. Dat kost ook weer de nodige energie, dus gelijk maar weer een tukje daarna. Dan wordt het spannend, wat gaat er gebeuren vandaag? Gaat het baasje buiten werken: gezellig erbij liggen. Gaat ze binnen klussen: ook lekker in de gaten houden wat ze doet en erbij blijven (hopelijk komt er geen stofzuiger aan te pas, daar is niks aan, daar wil je niet bij zijn). Gaat ze weg: da's minder... Dan gaan we maar slapen en afwachten wanneer ze weer terug komt en wat ze mee neemt. Als het andere baasje dan wel thuis blijft, kan dat gunstig zijn, die maakt altijd extra lange wandelingen met de dames!

Maar gewandeld wordt er sowieso. Allemaal weer om erg moe van te worden, dus als het even kan gauw weer wat doezelen.
Dan gaan de baasjes weer eten en moet je weer paraat zijn onder tafel. Na het eten zijn er weer brokken en even een gang naar buiten om de behoeften te doen.
's Avonds is het knuffeltijd. Als het even kan kruipt Zaar dan bij de baasjes op de bank en dwingt af met pootjes geven of neus duwen om lekker gekriebeld te worden. Niets is lekkerder dan tussen de twee baasjes en door allebei geknuffeld worden!
Dan voor het slapen gaan nog even naar buiten en dan snel slapen want al die belevenissen daar wordt je erg moe van...

75 cm!

2009-11-12T14:27:00.000-08:00

Vandaag heb ik Zarah weer gemeten. Dit maal mat ik 75 cm.
Zou ze nu al groeien of eet ze te veel van haar speciale hoge prestaties-voer?
Ik begin me steeds meer te verdiepen in allerlei wetenswaardigheden rondom een drachtige hond en het werpen van de pups. Daarom heb ik tot nu toe vooral gelezen dat je tot 4 weken helemaal niets merkt aan de teef. Dus of die vijf cm echt door de dracht komen...?
Nog iets is aan het veranderen. Zarah wordt iets meer timide. Nog aanhaliger dan gewoonlijk. Ze blijft dicht bij me, achter mij, tijdens onze wandelingen en als ik even stilsta, hangt ze tegen me aan en geniet er erg van als ik haar dan even knuffel. Sofie daagt haar ook telkens uit om te spelen, zoals ze dat altijd doet, maar Zarah gaat daar nu niet op in en wordt er soms zelfs snibbig van. Ze gedraagt zich als een jong volwassene die tegen een jonger speels zusje zegt, schei uit, daar ben ik nu te oud voor, ik ben nu een dame...

Veel mensen vragen me of Zarah hier bij mij in Plombières blijft voor de bevalling. Dat is inderdaad het geval. Best eng, want voor mij is het allemaal nieuw, maar ook wel erg fijn. Ik denk dat ze het prettig zal vinden als ik bij haar ben.
Het betekent wel, dat we alles hier moeten regelen. We zijn al op zoek geweest naar een goede dierenarts die kan op komen draven rond de kerst als het mis gaat. Gelukkig heeft een van onze eigen dierenartsen een clinique die 24 uur per dag paraat is. Dat is in Bains les Bains, ongeveer 25 min rijden van hier. Of ze ook een goede echografie kunnen maken en zo, dat gaan we nog navragen. Ik hoop het maar, want ze zijn de besten in de nabije omgeving, anders moeten we het verderop gaan zoeken.

Zarah vind het voorlopig allemaal wel best, zucht eens diep en draait zich weer lekker op haar ruggetje, haar favoriete standje...

70 centimeter

2009-11-05T12:13:00.001-08:00

Vanochtend hebben we de eerste keer Zarah haar "middel" gemeten. Als je dat elke week op hetzelfde tijdstip doet, kun je zien of ze dikker wordt en dus pups in haar buikje heeft.
Het is allemaal wel wennen hoor. Als Zarah zich op haar rug draait en ik haar op haar buikje kriebel kan ik niet anders dan denken dat daar nu een hele puppie-fabriek volop aan het werk is. Celletjes splitsen zich aan de lopende band en allerlei honden onderdeeltjes beginnen heel voorzichtig vorm te krijgen.

Ik ben een totale leek op het gebied van geboortes en zwangerschappen. Zowel op menselijk als dierlijk vlak. Als Zarah haar pups gaat werpen zal ik voor het eerst van mijn leven "live" een geboorte meemaken. Maar ook alle andere verschijnselen rondom dit fenomeen zijn nieuw voor mij. Zo zit ik me een beetje zorgen te maken over het feit dat ik Zarah (en Sofie ook natuurlijk) altijd beloon voor het feit dat ze niet bedelen tijdens het eten met een stukje franse kaas (die wij gewoonlijk als toetje nuttigen). Daar zitten ook wat schimmels bij en ik weet dat zwangere vrouwen geen schimmel van kaas (was het nu alleen witschimmel???) mogen eten. Geldt dat dan ook voor honden?
En zijn er nog meer dingen die ze niet mogen eten. Of doen? Moet ze als ze bijna gaat werpen geen trappen meer lopen? Mag ze nog rennen en klimmen buiten?
Ik vertrouw maar op moeder natuur en laat Zarah alles zelf beslissen. Meestal doen honden vanzelf wel wat goed voor ze is.
Maar ik houd me aanbevolen voor tips!

Ik kreeg nog een mailtje van één van mijn vaste gasten en zelf in het bezit van twee berners (ook een Max, die toevallig ook een zoon is Max (van de geliefde van Zarah). Ze schreef: "Gaaf zeg… de pappa van onze Max is dus verliefd geworden op jullie Zarah!! Dat worden dus dikke beren en ontzettende kroelkippen..hihihi."

Erg leuk en hartverwarmend dat er zo veel mensen meeleven. Een goede stimulans om deze blog goed bij te houden!

Zarah is weer thuis

2009-11-04T12:42:00.000-08:00

Het tweede berichtje van deze blog liet even op zich wachten want we waren in Nederland. We hadden een zeer geslaagd familieweekend. Op de foto zie je onze Sofie die het hele weekend geknuffeld werd, door kindjes en grote mensen, die haar allemaal zo'n lieverd vonden!
Maandag en dinsdag ging René nog werken en ik verbleef bij familie in Hoofddorp. Daar heeft Bert (van het Rijkenspark) Zarah dinsdag ochtend om 7 uur bij ons teruggebracht. Bert moest namelijk om 5 uur 's ochtends een pupje afgeven bij een bedrijf dat het vervoer van dieren verzorgt die met een vliegtuig mee moeten. Dit kleintje gaat naar zijn nieuwe baasjes in Zuid Afrika. Bert vertelde: "Sommigen brengen zo'n pup de avond van tevoren dan al naar Hoofddorp. Maar dan moet zo'n pup nog een uur of 10 in een bench blijven voor hij het vliegtuig in gaat. Dat doen wij niet. Zo kort mogelijk van te voren geven wij het diertje af, de lange reis in het vliegtuig is al lang genoeg."

Eindelijk weer mijn Zaartje bij me...
Sofie was wel lichtelijk depri nadat ze al grommend elkaar duidelijk hadden gemaakt wie ook alweer de baas was van de twee. Sofie is altijd veel lager geweest in rangorde dan Zarah en Zarah is meestal vrij duidelijk in het handhaven van deze plaats. Sofie had twee weken eindelijk de baasjes en alle bijbehorende privileges voor zichzelf gehad en moest ze nu allemaal gelijk weer inleveren, aan die opdringerige, hooggeplaatste troela. Sofie gromt nooit naar Zarah, maar in het begin moest Zaar niet te dichtbij komen, want dan liet Soofje wel even horen, dat ze haar even niet zo zag zitten.

Gelukkig duurde de spanning maar kort en al gauw was alles als vanouds. Een lekkere lange wandeling en het koppel lag weer gebroederlijk naast elkaar te slapen. Ook in de auto tijdens de terugreis op dinsdag avond/-nacht, lag Zaar weer knus met haar kopje op het lekkere krullende vachtje van Sofie haar achterste.

Bert vertelde dat de tweede dekking door Max ook goed was gegaan. Weer zonder inleidend spel- en uitdaaggedrag, niet zeuren, gelijk beginnen... Dus nu is het wachten geblazen. Met 4 weken gaan we een scan laten maken. Daarover later meer.
Voorlopig ga ik haar middel meten. Kijken of ze dikker wordt.
Morgenochtend voor het ontbijt de eerste keer. Het blijft spannend.

Max

2009-10-28T11:36:00.000-07:00

20 oktober vertrok Zarah naar Nederland. Daar werd ze liefdevol opgenomen in de roedel Berner Sennens van kennel Het Rijkenspark van Karla Zurhaar en Bert Rodink (http://home.tiscali.nl/rijkenspark/) in Dalfsen. Een prachtige reu genaamd Max was uitverkoren om samen met Zarah een nestje mooie gezonde pups te maken.
Karla heeft Zarah op een leeftijd van 8 maanden aan mij overgedragen en het was dus een leuke manier voor haar om te ervaren wat een geweldige hond Zarah is geworden: Karla: "Zarah is een schat om mee te leven…kan me voorstellen dat je haar mist. Ze krijgt van iedereen een aai over haar bol en ze is blij met iedere aandacht van alle mensen die voorbij komen."

Na een week in nederland bij het Rijkenspark ieders hart gestolen te hebben, was het gisteren eindelijk de beurt aan Max (zie foto) om Zarah de liefde te verklaren.
Na 10 dagen loopsheid was het progesterongehalte van Zarah nog superlaag. Pas een week later was het op het goede peil en dat zorgde ervoor dat ze er zowel lichamelijk als geestelijk helemaal klaar voor was om gedekt te worden. Maandag was ze al heftig aan het flirten met de jonge reuen bij het Rijkenspark, die in een ren liepen en waar ze uitdagend voor heen en weer ging lopen.

Karla Zurhaar van het Rijkenspark schreef me het volgende verslag van de eerste dekking in een mail: "Zarah en Max vonden elkaar wel heel leuk en erg veel gespeeld werd er niet……Zarah ging staan en Max dook er bovenop! Het is net haar grootmoeder Beer: geen kennismaking maar gewoon je werk als reu doen en geen tijd verspillen! Zarah was er geestelijk maar ook lichamelijk klaar voor….
Morgen weer een nieuwe dekking …ben benieuwd of ze hem nog steeds leuk vindt, want grootmoeder Beer gaf een reu maar 1 of 2 dagen de kans en dan was de pret voor de reu afgelopen."

Dus we zijn erg benieuwd hoe het die tweede keer gaat. Waarschijnlijk volgen daarna ook wat foto's van de twee geliefden samen.

Oma Beer: